Zondag 22 mei 2005. 14:30 uur (première)

 

Het spel begint... Vandaag is de dag van de Première. Een dag vol spanning en emotie.

De dag begint met een mooie mis in het theater. Die om half tien begint en om kwart over elf pas is afgelopen. Erg laat maar het past. Hierna verzamelen alle medewerkers van de Passiespelen zich in de grote tent achter het toneel om deel te nemen aan de koffietafel. Er staan broodjes klaar, vlaai en natuurlijk koffie. Er hangt een ontspannen sfeer, Erik Snel die Jezus speelt is al aan het oefenen voor het laatste avondmaal. Hij breekt zijn broodje.

Onder de Koffietafel krijgt regisseur Pierre Driessen zijn kostuum uitgereikt van de kostuum werkgroep. Das lachen... kijk maar op de foto.

Hierna gaat iedereen zich voorbereiden op het spel. Het Sanhedrin, waar ik deel van uit maak, verzamelen zich eerst om naar buiten te komen in hun nieuwe T-shirt. Een shirt wat speciaal gemaakt is. Op de voorzijde staat  een doornenkroon met de tekst: Sanhedrin Passiespelen 2005. En op de andere kant Kruisigen. Behalve bij Josef en Nicodemus, daar deze voor Jezus binnen het Sanhedrin zijn staat op hun rug; Vloek Niet. Er worden veel foto's gemaakt.

Dan leg ik mijn spullen klaar, de stenen en de geldzak en dan door naar de Grime.... Hier merk je dat het spannend wordt. Er wodt met spanning gekeken naar de voorstelling. Als ik rond een uur of 1 door de deur van het Sanhedrin kijk zie ik dat de eerste al zitten. Da's vroeg.

Om kwart over twee kijk ik weer en zit het bijna vol. Te gek volle bak vandaag. Met een verrekijker, door een spleet in een deur, zoek ik de mensen die ik uitgenodigd heb en ik vind ze ook nog. Leuk dat ze gekomen zijn. Dan gaat de voorbereiding van start. Even concentreren.

Het spel begint iets later omdat er nog veel mensen bij de poort staan. Maar dan start de muziek. en we Beginnen. "He je het gehoord"? zegt kitty, de proloog zegster tegen mij. "Toen ik op kwam was het rumoerig, maar na mijn eerste woord werd iedereen stil. er hoeste zelfs niemand". Dan ga ik de tempel in voor onze eerste scène. Ik denk niet meer aan de massa die er zit en luister naar het spel. De opwekking van Lazarus. dan gaan voor het eerst de deuren open en het gaat goed. sanhedrieten omhelzen elkaar als de deuren gesloten zijn. Achterom zie ik Frans van het geluid staan. "Jouw microfoon deed het gelukkig goed". Hij wijst hiermee naar de afgelopen weken toen ik alleen maar problemen had met het geluid. Het spel gaat verder en gaat naar mijn mening goed. Alleen breekt bij de verloochening van Petrus het lachen los in het publiek na het kraaien van de haan. Een echte haan kraait terug (al blijkt dit later geen echte haan maar iemand van buiten de poort. "Ik dacht dat mijn gulp openstond", zei chris na afloop, "maar die heb ik geen. Ik had die tweede haan niet gehoord". Ook na de pauze loopt het lekker. Ook bij Herodes lacht het publiek, maar dan kan ook bij zo'n Dwaas, zeer goed gespeeld door Kees Verbeek. Alles loopt lekker, alleen als judas zich verhangt gaat het een beetje mis. Doordat men de kabel heeft ingewikkeld met stof zit het touw gedraaid. Hierdoor komt judas niet helemaal voor de boom te hangen. Dit leidt tot zware gesprekken als iedereen achter is. "Hij is gevallen", hoor ik mensen zeggen. Maar dat is niet het geval. Ook Jezus sterft vandaag erg mooi. Als Sanhedriet heb ik bijna medelijden met hem. Daarna natuurlijk het geweldig applaus. Een warme deken voor ons allen. Als ik weer afloop van de bühne zie ik de vele betraande gezichten. De spanning is eraf, en de spelers feliciteren elkaar.

Dan komen de gasten achter. Als eerste loop ik tegen Kardinaal Simonis aan. Proficiat zegt hij tegen mij als hij mij de hand geeft. Ik zelf heb het idee dat hij het mooier vond dan de vorige keer. Hij vond het vorige keer niks. Dat spektakelstuk. Daarna komen nog vele genodigden achter. Allen feliciteren ons. Zelfs Cor van Leipzig, de Jezus van vorige keer is er, vond dat er mooi gespeelt werd. De tekst vond hij lang duren. Zoals altijd zijn er dingen mooi en minder mooi. De mooiste uitspraak kwam voor mij van Mariet Verbong: "Het Sanhedrin heeft vandaag mijn hart gestolen", zegt ze me. "Wat zijn jullie gemeen...."

We nemen allemaal wat te drinken. Rond half acht gaan we naar de andere kant van het theater voor de barbecue. Heel lekker. Hier hangt een ontspannen sfeer en word er nageklets over vandaag en de afgelopen tijd. en natuurlijk wordt er lekker gegeten en gedronken. Maar het belangrijkste is er wordt veel gelachen. "Mario, waar is je fototoestel?", roept Pierre. we staan hier met 5 Judassen bij elkaar. Leuk voor een foto. ik haal het toestel en we maken bij de boom, waar judas zich ophangt een foto. Ook Ellie Siebgens die jaren de moeder van Judas speelde komt erbij.

Een hele leuke dag zoals dat ook hoort bij een première

 

Zondag 29 mei 2005. 14:30 uur

 

Het was vandaag de tweede voorstelling. De weersvoorspellingen voor vandaag zagen er de hele week niet goed uit. Na een periode van zeer warm weer zou het vandaag regenen vanaf de middag. Toen ik 's morgens wakker werd scheen de zon volop, en leek het een mooie dag te worden. Maar goed het zou gaan regenen. Dus met de regenjas in de auto maar naar Tegelen. In de Doolhof aangekomen ben ik rond gelopen en heb het Museumpje bezichtigd bij de ingang. Het ziet er leuk uit. Naar mijn mening echter veel te klein, voor 65 jaar historie. Ook spreek ik met mensen die uit Bergen op Zoom komen en dit jaar voor de eerste keer de Passiespelen in Tegelen bezoeken. Ze zijn zeer onder de indruk van het Theater. Vooral de grote van het theater is zeer indrukwekkend en ze kijken zich de ogen uit.

Vandaag hangen er, zoals vaak, weer formulieren achter het toneel. Pierre is jarig. De regisseur wordt door iedereen gefeliciteerd. Verder merk je dat iedereen zijn plaats aan het vinden is. De kaarten komen op tafel en mensen zijn aan het breien.

Ook kunnen de spelers vandaag ook verse broodjes kopen. Wat eerst broodjes worst en hamburger waren, zijn nu ook de broodjes kaas, vlees en gezond in het assortiment opgenomen. Samen met de rest van het eten en drinken lijkt onze catering meer op een kleine supermarkt. De enige kritiek die ik heb is dat ze dezelfde T-shirts aanhebben met het opschrift “bestel maar”op de rug. Maar goed beter goedkoop gestolen dan duur gekocht.

Achter de bühne heerst een ontspannen sfeer. Iedereen is nog vol van de Première van vorige week. In de tent hangt een vooruitblik naar vandaag. Na een volle eerste voorstelling nu 1500 tot 1600 bezoekers. Als je het zo hoort zijn het er heel veel, maar met 3400 plaatsen is het half vol.

Herodes, lijkt vandaag op zijn naamgenoot uit Jesus Christ Superstar. Ook onze Jezus heeft veel plezier met een pennetje welke hij uit de handen van de KRO heeft mogen ontvangen. Als je met deze pen schrijft gaat in het kruisje een lampje branden. Vol trots laat hij het mij zien.

In de grimeerkamer heerst kort de spanning, de microfoons zijn er nog niet. Deze worden eerst getest en komen pas laat achter het toneel. Hierdoor komt er een hoge druk op het invlechten van de praatstokjes. Maar ook dit is op tijd klaar.

Het valt mij vandaag op dat er enkelen niet zijn. Veel kinderen vieren vandaag hun eerste communie. Ook in de kinderhoek is het bijzonder rustig.

Het spel begint gewoon op tijd. En gaat goed van start. In de tempelrede van Jezus is Erik Snel (jezus) een deel van zijn tekst kwijt. Het zweet breekt mij uit omdat dit voor hem een zeer lange rede is. Dit altijd (ook tijdens de repetities vlekkeloos).Maar hij pakt het weer zeer goed op. En de scène loopt verder voor hem weer zeer goed. Sanhedriet  Rob Timmermans loopt vandaag flink te stotteren. Ook tijdens de eerste scène met judas valt Sanhedriet Peter Haenen bij het oplopen op de trappen van de grote tempel. Ik voel binnen de groep dat iedereen wil lachen maar we houden de concentratie bij het spel.

Het grootste probleem zit vandaag in de microfoon van Rene Gijbels. In de laatste scène voor de pauze weigert hij dienst. Floormaneger Frans Lommen probeert met diverse handgebaren hem duidelijk te maken wat het geval is, maar hij ziet het niet. Zeer jammer want hierdoor valt zijn monoloog in het water.

Verder loopt het naar mijn mening lekker tot het eind. Ook blijft het lekker droog. Weer klopten de voorspellingen (gelukkig) niet. Erik Snel (jezus) had op het laatst wel last van zijn linker oog. Het bloed was, gecombineerd met zweet, in zijn oog gelopen. Erg vervelend zegt hij na afloop.

Na afloop spreek ik met enkele bezoekers die het heel mooi gevonden hebben. Er waren mensen van de toneelvereniging van Sevenum, en enkelen van de priesteropleiding.  Langzamerhand krijg ik, na het lezen van kritieken, het idee dat de experts weinig verstand hebben van wat mensen mooi vinden. Hoe makkelijk is het om zaken de grond in te schrijven.. (geld niet voor iedereen)

Vandaag besteden we ook even aandacht aan Jacob. Het baby’tje wat in het begin opkomt samen met proloogzegster Kitty. Een hele belangrijke rol. Al is het ook voor hem af en toe zwaar. Buiten dat deze speler geen consumptiebonnen krijgt is het voor hem ook vaak zeer eenzaam. Maar over het algemeen krijgt hij alle liefde.

Op naar volgende week

 

Zondag 5 juni  2005. 14:30 uur

 

5 juni 2005 en de weersvoorspellingen voor vandaag zijn niet bijster. Als we vandaag richting Tegelen rijden word ik achtervolgd door een enorme zwarte wolk. Ik denk bij mezelf blijf maar weg... Maar het is droog, maar voor hoelang.

Als ik in de Doolhof aangekomen ben zie ik dat sommige mensen de voorbereidingen hebben genomen voor als het gaat regenen. Ik maak eerst even een rondje door het Theater waar ik in het museum kort spreek met enkele bezoekers. Laatste keer dat ze zijn komen kijken was in 1940. Op de vraag wat ze verwachten zeggen ze: "Maakt niet uit, ik was toen al onder de indruk... Ik zal het nu ook zeker zijn.

Nadat ik met omgekleed heb en gegrimeerd ben neem ik nog wat te eten en drinken. Vanuit zijn nieuwe spreekgestoelte spreekt regisseur Pierre ons toe. Dit nieuwe gestoelte is gemaakt door Lou, de 'beheerder' van het winkeltje. Er word uitgelegd wat er gedaan wordt als de regen parten gaat spelen. Dit is vandaag gelukkig niet nodig. Niet 1 keer hoeft het spel stilgelegd te worden. Wel beginnen we vandaag door de regen iets later.

Het aantal bezoekers staat vandaag zo rond de 1500.

Alsof we hulp krijgen breekt net voor de intocht kort de zon door. Oei Jezus Erik maakt een fout.. "Hebben jullie niet in de Psalmen van David...." wordt  "Hebben jullie niet in de boeken van David..."  Je zult zeggen maakt niks uit, maar zeg dit niet tegen de kleine kinderen die rondom hem staan. "Jezus maakte een foutje", hoor ik een kind zeggen.

Bij Pilatus 1 valt de regen even hard uit de lucht. Tijdens de kruisweg verliest Jezus zijn doornenkroon. Wat nu... Maar we hebben het goed opgelost want bij val 2 zat hij er weer op. Verder ging het vandaag wel lekker dacht ik. Ook het publiek reageerde veel tijdens deze uitvoering. Er werd gereageerd tijdens het afslaan van het oor in de Hof van Olijven en bij het ophangen van Judas.

Tijdens de pauze zie ik dat Rentmeester Chrit op de bon geslingerd wordt. Oh nee.... het is iets anders. Op de foto ziet het er wel leuk uit.

Als het spel afgelopen is en iedereen met een nat kleed achter het toneel komt krijgen we van Pierre nog te horen hoe we met de natte kleren om moeten gaan. Tenminste die van het volk. De grote rollen worden opgevangen door de dames van het naai atelier. Die zorgen ervoor dat alles netjes in orde komt. Het zijn de belangrijke mensen achter het toneel.

Verder maakt de K.R.O. vandaag radio-opnames voor een programma wat 26 juni uitgezonden wordt

Na het spel spreek ik iemand die het spel nog nooit had gezien. "Enorm indrukwekkend, ik wil dit zeker vaker zien...." . Een mooie sluiter voor vandaag, en laten we maar hopen dat het weer volgende week beter is.

 

Zondag 12 juni 2005. 14:30 uur

 

De voorstelling die we vandaag speelden zal de geschiedenis ingaan als een goede voorstelling. Toen ik rond 12 uur aankwam in de Doolhof en mijn “ronde” maakte bleek dat er collega Passiespelers uit Sömmersdorf op bezoek waren. In de cateringtent zaten deze gasten te eten en ze vertelden ze mij dat ze redelijk moe waren van de reis. Ze waren al 's morgens om 5 uur vertrokken om op tijd in Tegelen te zijn. Ze hadden grote verwachtingen.

Nadat we gegrimeerd waren werden we door Erik Derikx geïnformeerd dat zijn toneelvereniging vorige week in de prijzen was gevallen. Hij zelf niet, maar wel hadden ze een 2 toneelprijzen in de wacht gesleept.

De weersvoorspellingen waren matig, het zou aan het einde van de middag gaan regenen, het was ook redelijk bewolkt, maar af en toe kwam de zon er goed door. Van dat regenen hadden ze mis. Geen enkele druppel viel er tijdens en na de voorstelling. Gelukkig niet.

In de grote tent waren leden van het Sanhedrin bezig met het ophangen van grote posters. Deze posters waren foto’s van het spel en ook enkele ludieke die achter het toneel gemaakt waren. Zo krijgt de tent wat opfleuring.

Nog even over Jacob, de baby van de proloog, hij had een gewassen kleedje aan. Wat door “Moeder” Kitty trots verteld werd.

Regisseur Pierre Driessen geeft in zijn peptalk voor de voorstelling enkele zaken aan die anders moeten vandaag. De rolspelers krijgen dit apart te horen. Vooral de snelheid van scènewisselingen moeten snel blijven. Dit en enkele andere zaken worden ook met de figuratie besproken, al heb ik af en toe het idee dat dit niet altijd aankomt.

Als de voorstelling van start gaat, met 1400 bezoekers, blijkt dat deze zeer geïnteresseerd zijn. Dit blijkt vooral door de stilte. Buiten enkele problemen met het geluid, er staan wat microfoons aan die uit horen te staan, waardoor het publiek over de vakantie van Marc Geraads geïnformeerd wordt. In het midden van het publiek zit een man in het oranje. Wie zal dat zijn denk ik? Dit blijkt later een Boedistische monnik uit het zuiden van Sri Lanka, met de naam Wanagala Thero, in contact gebracht met de Passiespelen door Pater van der Looy.

In de pauze kreeg ik toevallig zicht op de fanclub van Frans Lommen. Deze floormanager die er voor zorgt dat iedereen tijdig op het toneel komt heeft deels ook een sprekende rol: "Wij pauzeren nu 30 minuten, 30 minuten pauze". Vandaag werd Frans compleet met spandoek aangemoedigd. "Hup Frans", stond erop. (het moet niet gekker worden).

Na afloop van de voorstelling spreek ik nog met de bezoekers uit Sömmersdorf. Ze waren onder de indruk. Zelf spelen ze het Passiespel ongeveer hetzelfde maar het toneel is hier zo groot; en wat je ermee kan is geweldig aldus hun regisseur. Ze had enkele leuke ideeën opgedaan. Ook hadden ze voor enkele Passiespelers die ze nog kenden van een ontmoeting van Europassion wat te drinken meegebracht. Wat door ons genuttigd werd.

Een leuke zondag zit er weer op. Nog 18 te gaan. Het seizoen gaat snel.

 

Zondag 19 juni 2005. 14:30 uur

 

Vandaag zou het een zeer hete dag gaan worden. Met voorspellingen van meer dan 30 graden. Passiespelen valt niet mee, maar het zonnetje is naar mijn mening altijd nog beter dan een complete voorstelling spelen in de regen. Genoeg blijven drinken.

Als ik binnen kom in het theater rond de klok van 12 uur zie ik dat er nieuwe foto’s in de tent hangen. Zeer mooie foto’s en velen vragen zich af waar ze vandaan komen. Zeer scherp en zeer groot. Dit moet een professionele fotograaf geweest zijn met een duur toestel. Niets blijkt minder waar, de foto’s zijn gemaakt door Frans Lommen. Hij is wel een goede fotograaf maar het toestel had hij bij een telefoon gekregen. Dit verwondert iedereen. Maar ja, hij heeft ook de mooiste plaats voor deze foto’s. Hij is de floormanager en zit onder het boventoneel in een speciale ruimte.

Apostel/Moordenaar Bert heeft zich voor deze voorstelling speciaal gekleed. Met het hemd ver open, ja of niet dicht is hij een voorbeeld hoe vrij het achter het toneel gaat. Verder staan er enkele parasols en zoeken mensen beschutting in de tent.

Voor de voorstelling begint, komt voorzitter Wim Beurskens met de trieste mededeling dat vanmorgen helaas Jan van Alphen is overleden. Als secretaris van de Stichting Passiespelen heeft hij heel veel betekend voor onze organisatie. Tot op het laatst heeft Jan zich ingezet voor onze spelen. Met 1 minuut stilte, voor aanvang van het Passiespel, staan we stil bij dit grote verlies.

Maar het spel gaat daarna gewoon door. Al is de start niet zoals het hoort. In het begin doet de microfoon van de proloog het niet. Als ik daarna de tempel in loop voor scène 3 (wat ik altijd doe als het koor zingt), merk ik dat het spel stil ligt. Tenminste, ik hoor niets. Ik loop naar buiten en hoor dat we opnieuw beginnen. Voor een tweede maal wordt de muziek gestart, maar op dit moment staat Kitty, de proloogzegster, nog in het microfoon hok. En dat 3 maal scheepsrecht is mag blijken. Nu gaat het wel goed.

Doordat de proloog vandaag 2 keer gedaan wordt komt Jacob extra nat van het podium. Op de vraag van mij waarom hij vandaag zo lang aandacht krijgt (normaal verdwijnt hij direct de kast in) krijg ik als antwoord dat hij moet drogen. Mijn mening is dat ze 2 extra consumptiebonnen moeten krijgen.

Met 1100 bezoekers valt het vandaag wat tegen. Maar goed een gemiddeld theater zou er blij mee zijn. Veel drinken blijft belangrijk want ook Jezus, Erik, komt na "Jezus in de tempel" snel even wat drinken. “Ik voelde het wel wat licht worden in mijn hoofd”, aldus Erik. Verder gaat de voorstelling lekker, hoewel sommigen zeggen dat het wat loom gaat. Dit vind ik niet. Ondanks de hoge temperaturen doen we goed ons best.

Na afloop lopen er altijd bezoekers op het toneel die zich laten voorlichten hoe het bij de Passiepelen allemaal werkt. Het kruis was vandaag vroeg opgeruimd, maar als mensen het zien, willen ze allemaal weten hoe zwaar het is. “Pas op voor het bloed”, roep ik als iemand het kruis probeert te tillen. Het kruis zit namelijk altijd onder het bloed. Te laat, ja hoor iemand heeft zijn overhemd deels onder het bloed. “Dat is toch een leuk souvenir”, zeg ik hem. Aan het gezicht van zijn vrouw kan ik aflezen dat zij er iets anders over dacht.

Na afloop spreek ik nog wat bezoekers. En weer hoor je hetzelfde. “Prachtig, prachtig…..” en moe maar voldaan ga ik rond zeven uur weer naar huis.

 

Zondag 26 juni  2005. 14:30 uur

 

Voor we gaan kijken naar de voorstelling van vandaag, eerst even terug naar de dag van gisteren. Tijdens een zeer mooie eucharistieviering hebben we afscheid genomen van Jan van Alphen. Ik een zeer warme kerk in Steyl werd de muzikale begeleiding verzorgd door het koor van de Passiespelen, dat ik zelden zo mooi heb horen zingen.

Zo rond 12 uur meld ik me vandaag weer in de Doolhof om van start te gaan met voorstelling 6. Het zal vandaag droog blijven en met ongeveer 26 graden iets minder warm dan vorige keer. Als ik op het publicatiebord kijk zie ik dat vandaag 1700 mensen ons spel bezoeken. Dit betekend dat we vandaag de 10.000ste bezoeker verwelkomen.

Zoals gewoonlijk ga ik meteen de spullen klaarleggen. De stenen voor bij de intocht, en de geldbuidel voor het verraad van Judas. Deze ligt er niet. Hij was vorige week kapot en ik heb hem afgegeven aan de dames van het naaiatelier. Als deze dames aanwezig zijn blijkt dat ze “de zak van Judas” vergeten zijn. Maar weer naar huis om hem te halen.

Ik zie in de tent dat Huub Heldens een nieuw kostuum aan het passen is. “Het nieuwe kostuum van Herodes” grapt hij. Wel voor Kees Verbeek maar niet voor de Passiespelen. Ik vond het al raar. Het staat Huub best goed.

In mijn wekelijkse rondje door het theater spreek ik nog met enkele mensen uit Brabant. Zij hadden het 10 jaar geleden gezien en waren toen behoorlijk onder de indruk en op weg naar hun vakantieadres wilden ze toch nog even komen kijken.

Na het Sanhedrin en de leden van het winkeltje, zijn ook de apostelen nu voorzien van een T-shirt. Het idee is enigszins gestolen maar wel leuk. Op de voorkant de tekst “Apostel 2005” en op de achterzijde “De Weg, de Waarheid en het Leven”. In de grimeerkamer wordt gediscussieerd over dit initiatief. Enkele leden van het Sanhedrin hadden een ander idee voor de apostelen. “Ik zou gegraveerde sandalen of korte broeken genomen hebben, dan valt het niet zo op dat wij het verzonnen hebben”, aldus Kajafas. Over de teksten op de rug vliegen ook de ideeën over tafel, maar deze laat ik maar voor wat het is.

Als ik na het grimeren buiten mijn microfoon ga halen krijg ik mijn “oude” nummer 5 weer. Het is de microfoon waar tijdens de generale repetitie veel problemen mee waren. Hij is helemaal nagekeken en getest en moet het weer goed doen.

Ook neem ik plaats aan een tafeltje met Passiespelers om even lekker te kletsen. Alle Passiespelers nemen op zondag wat lekkers mee om te eten als er niet gespeeld wordt. Chips, snoepjes, vlaai, koekjes en nog veel meer. Je zou eens moeten zien wat er op zondag allemaal gegeten wordt. Op het tafeltje waar ik even aan ga zitten staan alleen kersen. Ik kijk wel even verwonderd. “Je mag hier alleen zitten als je gezond mee doet” is het antwoord wat ik krijg. Op de vraag of ze wat doen aan de kilo’s krijg ik als antwoord: “Nee, ik heb een nieuwe keuken, en ik had beloofd vlaai te bakken, maar hij is mislukt”.

In de pauze worden we verrast door een bezoek van Kabouter Plop en Kwebbel. Zij nemen enkele kinderen mee voor de Kabouterdans. Later doen ook enkele volwassenen mee. Leuk zo in de pauze.

Een goede voorstelling kunnen we bijschrijven.

Na afloop zie ik een ‘oude collega”, een sanhedriet uit 2000, Nico. Hij weet ons te vertellen dat het heel mooi is. “Ik was geboeid van begin tot het eind, heel jammer dat ik niet mee kan doen, maar ik had andere verplichtingen die nu niet doorgaan. Dat doet mij extra veel pijn. Want als ik het zo zie dan had ik graag mee willen doen”. Aan zijn gezicht valt af te lezen, dat hij het meent. Enigszins beteuterd staat hij te kijken aan de stamtafel van het Sanhedrin, waar hij in 2000 ook deel van uitmaakte.

Erik Snel heeft het druk met enkele zusters. “Ik kon mijn tranen niet bedwingen”, zegt één van de zusters. Vandaag heeft Erik het erg druk met het te woord staan van gasten. Een klein meisje wil graag weten of het echt bloed was, en of hij echt dood was. “Ik kon je niet zien ademen”.

Op naar volgende week.

 

Zondag 3 juli 2005. 14:30 uur

 

Als ik vandaag aankom in de Doolhof zijn ze wijn aan het uitladen. Vandaag kunnen de spelers na afloop van de voorstelling wijn proeven. Ook zijn binnen de voorbereidingen gaande voor de Poppenkastvoorstelling die onze kinderen krijgen vandaag. Als eerste kijk ik altijd op het publicatiebord of er bijzondere zaken zijn. Even kijk ik naar het aantal bezoekers van vandaag. Met 1400 valt het mij tegen om eerlijk te zijn. Als je het vergelijkt met een Maaspoort in Venlo is het natuurlijk veel, maar voor een theater met 3400 zitplaatsen kan het beter. Ook een bestuurslid hoopt dat het vanaf volgende week beter wordt. “De vakanties beginnen dan hier, en dan moeten het er toch meer worden”.

Onze Floormanager Frans Lommen toont weer enkele zeer mooie foto’s die hij vorige week genomen heeft. Werkelijk prachtig is de foto welke van Erik Snel genomen is als hij het kruis draagt. In de grimeerkamer wordt deze foto dan ook bewonderd.

Als ik mijn attributen klaar heb liggen, maak ik mijn wekelijkse rondje door het theater. Vandaag loop ik samen met Erik Derikx. In het “restaurant” van Tom Quicken kijken we even naar de menukaart. “Valt best mee, wat het hier kost, we kunnen hier best een keer gaan eten”, aldus Erik.

Weer achter de bühne aangekomen ga ik maar weer werken aan de sociale contacten. Ik zie dat de groep apostelen ook bijleggen om wat leuks te doen, en zelfs Erik Snel, de baas (Jezus), moet betalen. Zo zie je maar, bij ons is iedereen gelijk. Ik ga maar eens kijken of de vlaai, die vorige week mislukt was, er nu wel is. Vol trots wordt deze aan mij getoond. Ik mag zelfs een stukje proeven. Voor de eerste keer vlaai maken is het zeer lekker. Misschien wel te lekker….

Nog voor de voorstelling krijgen de tekstgroepen van Pierre nog enkele opmerkingen. Regisseur Pierre had namelijk vorige week het spel bekeken, en de zaken welke hem zijn opgevallen worden besproken.

Zoals gewoonlijk gaat het spel om half 3 van start. Tijdens de intro van het koor hoor ik weer geen proloog. Microfoon van Kitty weigert weer dienst. “We laten het koor uitzingen en starten dan opnieuw”, maakt floormanager Frans Lommen bekend. Zo gezegd zo gedaan. In de intro van het koor, die voor de tweede keer gestart is, kun je achter het toneel een speld horen vallen. Een zucht van verlichting als het nu wel werkt.

Na het nu goed verlopen van de proloog is Kitty terecht zeer teleurgesteld in de draadloze microfoons.

Verder gaat de voorstelling lekker. Natuurlijk blijven zaken opmerkelijk. Zo rent een klein jongetje over het toneel, op een moment als het niet moet. Ook is hij gekleed in zijn dagelijkse kleren. Wel raar, volgens Frans Lommen, als je een zodanig jongetje voorbij ziet komen.

Na de voorstelling gaat het zoals het elke week gaat. Wat groepen mensen worden rondgeleid door het theater. Ook zij zijn onder de indruk van ons spel. Voor de kinderen start er een poppenkast. Ze volgen de poppenkast en na afloop worden er nog liedjes gezongen waaraan groot en klein meedoen. Ook de wijn die geproefd kan worden vindt gretig aftrek. De afsluiting van een mooie droge zondagmiddag.

 

Zondag 10 juli 2005. 14:30 uur

 

Vandaag zou weer een warme dag worden tijdens de Passiespelen. Met 28 graden werd het zweten geblazen. Als ik binnenkom hoor ik Kitty al door een microfoon de proloog voordragen. Snel kijk ik op mijn horloge, dat ik natuurlijk niet om heb, om te kijken hoe laat het is. Nee, nog geen half 3 maar 12 uur, zegt mijn telefoon. Ik heb al in de gaten dat ze het geluid extra aan het testen zijn. De problemen van vorige week mogen niet meer voorkomen. Ook bij de grime hebben ze extra opdrachten gekregen voor het bevestigen van de microfoons.

Zoals elke week loop ik ook vandaag een rondje door het theater. Vandaag komen gasten van andere Passiespelen. In de restauranttent schud ik enkelen de hand. Hen ken ik nog van het bezoek aan de Europassion in Nancy vorig jaar. Daarna spreek ik nog met bezoekers uit Nederland. “We hebben heel lang uitgekeken naar dit spektakel, mijn vriend heeft het 10 jaar eerder in 1995 gezien. Hij was behoorlijk onder de indruk. Ik ben het nu al. Het theater ziet er geweldig uit”, aldus de vrouw.

Hierna laat ik mij grimeren. Wel met het omkleden wacht ik even. Het is te warm om vroeg in kostuum te lopen.

Vandaag vieren we de verjaardag van: Regine en Rachel. Ze zijn vandaag 5 jaar geworden.

Als rond half drie het spel start, is het toch even spannend. Doet de microfoon van Kitty het nu wel of niet. En ja hoor hij werkt. “Een goed begin is het halve werk, dat controleren mag van mij elke week, als het daarmee goed gaat”, aldus Marcel Coppers. Hij draagt elke week zorg voor de microfoons achter het toneel.

1650 bezoekers vandaag. “Te weinig”, hoor ik veel. En ja er zouden er meer in kunnen.

Ook hebben we vandaag weer een gastspeler. Ben Benders, de dirigent van het koor, heeft zich vandaag een pak aangemeten en figureert in het volk.

Verder is het vandaag een goede voorstelling, alleen is het volk wat te mat vandaag. Zal wel door de warmte komen. “Hoe wij van het Sanhedrin ook onze best doen, sommigen kijken ons alleen maar raar aan”.

Het grootste probleem van vandaag doet zich voor in de pauze. De Romeinse soldaat die Jezus aan het eind het hart doorsteekt vult zijn lans met bloed, dan blijkt dat hij kapot is. Frank Poeth en  Lou Cruisberg worden erbij gehaald, zij proberen wat ze kunnen maar het mag niet baten. Ze krijgen hem niet aan het werk. Een provisorise oplossing wordt er gevonden en achteraf heb ik niemand gehoord die het opgevallen is.

Na afloop maak ik een praatje met zusters van de missie. Zij zijn 3 maanden in Nederland en komen van over heel de wereld. “We hebben het niet kunnen verstaan, maar we konden het verhaal goed volgen. Natuurlijk kennen we de bijbel goed en daarvoor is het gemakkelijk te volgen. Dat we de dialogen niet konden verstaan vonden we  wel jammer, maar om te zien is het geweldig”.

Dat er leden van andere passiespelen op bezoek zijn blijkt nogmaals achteraf. We krijgen enkele toespraken van voorzitters. Ze bewonderen ons spel en overladen ons met geschenken. Enkele flessen wijn vinden bijna direkt hun Golgotha in de handen van onze voorzitter Wim Beurskens. Hij laat ze bijna vallen. Noemenswaardig is het bezoek van de burgemaaster van Oberammegau. (de grootste en bekenste Passiespelen van Europa). Hij vod het jammer dat hij de teksten niet kon verstaan, maar probeert ze thuis na te lezen. Ook spreek ik nog collega spelers van een Passiespel uit Duitsland. Zij speelden maar eens in de 10 jaar. “Wij spelen in een kerk, dan is dit toch andere koek. Wat een groot theater… Geweldig”. En met deze woorden neem ik voor vandaag afscheid van een zonnige, goede voorstelling.

 

Zondag 17 juli 2005. 14:30 uur

 

Zoals gewoonlijk loop ik vandaag ook weer een rondje door het theater, en maak een praatje met wat bezoekers. Ook zij zijn weer heen benieuwd wat hun vandaag te wachten staat. Erik Derikx loopt samen met zijn vader mee, hij ziet onder de bezoekers een oude bekende en maakt een praatje. Leuk toch om elkaar in Tegelen bij de Passiespelen te ontmoeten. Vooral als je zelf in Heerlen woont. Na een kopje koffie in de cateringtent ga ik me klaarmaken voor het spel van vandaag.

Daan Doesborg is bezig met het maken van passiespel poppetjes. Vandaag ziet de overspelige vrouwtje het daglicht. Mijn zus Ingrid, die de overspelige vrouw speelt, laat mij dit poppetje zien. Er leuk.

In het begin worden we weer toegesproken door Pierre Driessen, de regisseur. Hij maakt bekend dat er vrijdag een extra repetitie is. Niet omdat het slecht gaat, maar omdat zaterdag de eerste avondvoorstelling gespeeld wordt en dan moet het licht worden ingeregeld. Dus vrijdagavond om half negen een extra repetitie.

Een klein beetje beteuterd komt een Romeinse soldaat binnen. De lans waarmee op het eind het hart van Jezus doorstoken wordt, en welke vorige week kapot ging, is nog steeds niet gemaakt. Teleurgesteld zegt hij: “Dan maar weer als vorige week, maar het had toch wel gemaakt kunnen worden”.

Vandaag bezoeken rond de 1250 mensen de Passiespelen. Hier word veel over gesproken. Tegenvallend of niet, het is maar hoe je het vergelijkt. Als je 1250 kopjes koffie moet inschenken zijn het er toch weer veel. Verder gaat het spel zonder noemenswaardige problemen van start. Microfoons werken goed, wat heel fijn is.

Na de laatste scène voor de pauze breng ik altijd de geldbeurs, waarmee Judas betaald wordt,  terug naar de attributen. Ik loop even bij floormanager Frans naar binnen. Ik wacht dan tot hij zegt dat er pauze is. Ook vandaag wordt Frans weer aangemoedigd. Met het spandoek met erop “Hup Frans” staan 2 jonge passiespelers onder hem.

In de pauze is er vandaag veel te doen. Vandaag is de verjaardag van Jacob. Met een heus kinderfeestje wordt dit vandaag gevierd. Er staat zelfs een taart op tafel, het lang zal hij leven wordt gezongen, en hij krijgt een spek als cadeau. De Apostelengroep heeft vandaag friet gehaald. En zitten dit in de pauze op te eten. Dit net na het laatste avondmaal. Zo zie je maar, de apostelen zijn onverzadigbaar.

Daarna bij Pilatus gaat het met mijn microfoon mis, of niet… Af en toe valt hij uit maar er wordt niet gewisseld. Het gaat tot het einde niet fout, bij blijft het doen. Bij de Herodes scène, moet ik mijn lachen onderdrukken. Nonchalant werpt Herodes een  aardbei over zijn schouder. De hofdame achter hem krijgt deze bijna midden in haar gezicht, maar kan nog net op tijd opzij gaan. Het zag er bijzonder lachwekkend uit. Ik denk wel dat het publiek dit vanwege de afstand niet heeft kunnen zien. Of het dit was of iets anders, maar deze scène ging vandaag erg goed.

Ook viert vandaag Lot (Lou) Driessen zijn verjaardag. Na afloop van het spel krijgt hij een serenade van het Sanhedrin. Vals, vals en nog eens vals, zo kunnen we het wel omschrijven. Maar wel lachen.

Ik hoor trouwens van mijn dochter dat ik vandaag een foutje gemaakt heb. In mijn tekst na de intocht tegen het volk zeg ik “Jeruzalem” in plaats van “Israël”. Zo zie je maar hoe goed deze jonge passiespelertjes opletten, want ook andere kinderen attenderen mij hierop.

Hierna komen nog enkele gasten achter het toneel. Een kerkleider uit Spanje geeft bij het Sanhedrin aan dat ze door en door slecht zijn. Leuk toch, denk ik. Ook is vandaag schrijver Wiel Kusters weer te gast. Hij ziet het spel groeien en was vandaag behoorlijk onder de indruk.

Hierna gaan we met het hele Sanhedrin naar de Italiaan Franco. Hier gaan we gezamenlijk eten. Heel gezellig en lekker. Heel moe maar voldaan rijden we rond tien uur naar huis. Vanaf volgende week gaan we 2 keer in de week spelen, wel heel zwaar maar ik kijk er erg naar uit. Ik denk dat iedereen er zin in heeft.

 

Vrijdag 22 Juli 2005. 20:30 uur

 

Vandaag is er een extra repetitie om het licht in te regelen. Iedereen loopt verwonderd rond te kijken als men binnenkomt. Dat zijn er wel erg veel. Overal waar je kijkt staan lampen. Bij de pilaren, voor op de grond, boven Herodes, naast Pilatus, overal. Aan een trust onder de overkapping hangen ook veel lampen, hier hangen zelfs 2 volspots waar 2 personen kunnen zitten die dan van boven alles kunnen zien en volgen.

Rond 21:00 uur start de repetitie met de intocht. Dit omdat dit de scène is waar morgen het licht het eerst nodig zal zijn. Als ik met enkele collega sanhedrieten in de tempel sta zie je meteen het effect van de lampen. Een enorme hoeveelheid licht komt op ons af. Heel ontspannen gaat de avond dan door, er wordt veel gelachen. Vanavond werken we niet met microfoons dus we staan gewoon op onze plek. Er komen heel wat moppen over het toneel. Zo gaat het door tot 24:00 uur. Tenminste voor ons, de mensen van het licht werken de hele nacht nog door. Zolang het donker is tenminste. Op donderdag nacht hebben ze ook doorgewerkt tot ongeveer 04:00 uur.

"Het gaat morgen erg mooi worden", hoor ik vele mensen zeggen.

 

Zaterdag 23 juli 2005. 20:30 uur

 

Vandaag is het zo ver. De eerste avondvoorstelling.  Na de repetitie van gisteren kijk ik hier echt naar uit.

Vrij vroeg, rond de klok van zes uur, kom ik in de Doolhof aan. De heren van de verlichting zijn dan al druk bezig. Met een walkietalkie loopt de ene over het toneel terwijl de andere controleert of de lampen branden. Een voor een worden ze gecontroleerd. Ook het geluid is aan het testen. Hier worden alle draadloze microfoons getest. Het moet vandaag allemaal goed gaan.

Na het klaarleggen van mijn spullen, de stenen voor bij de intocht en de geldbuidel voor judas, maak ik mijn rondje door het theater. Als ik voor bij de poort sta komt er net een bus met collega Passiespelers uit Wintrich. Eén van hen heb ik vaker gezien, en is ook dit jaar al vaker geweest. "Ik wil graag zien hoe het licht werk, en hoe het dan uitziet", zegt hij tegen mij. Andere Passiespelers stappen uit en geven aan Lex Houba een klein cadeautje. Verder gaat mijn rondje. Even verderop tref ik wat mensen uit Brunssum. "Ik wilde al 25 jaar naar de Passiespelen komen, maar mijn man is bakker en moest hierdoor vaak in het weekend werken. Nu is hij gepensioneerd en kunnen we eindelijk gaan kijken. Een hele grote wens van mij en die komt vandaag uit", zegt de vrouw met een gelukkig gezicht.

Terug achter het toneel direct maar door naar de grime. Er wordt vandaag iets sterker gegrimeerd als op een zondag. Dit omdat het licht gezichten extra wit maakt. Nieki, een een dochter van een van de dames die grimeren komt vandaag wat later. Zij verzorgt altijd de "bruine" benen van de soldaten. De te witte benen krijgen van haar een kleurtje, zodat ze er weer goed uitzien. "Ze moet tot 20:00 uur werken, daarna moet ze nog thuis gaan eten om daarna hiernaar toe te komen", aldus haar moeder. Iets eerder dan verwacht staat Nieke in de grimeerkamer. "Heb je thuis wel gegeten?", vraagt haar moeder.  "Nee", is het antwoord en na enig gestrubbel komen enkele soldaten binnen. Zij hadden gehoord dat zij nog niet gegeten had. Daar moest wat aan gedaan worden. Met een vol dienblad komen ze binnen. Cup a soep, saté balletjes, broodje worst, chocomel met slagroom, flesjes drinken en wat te snoepen. "Zo dan kan ze er weer tegen".

Na een korte speech van Pierre die er op wijst dat er goed opgepast moet worden in het donker. "Ik heb liever dat we wat langzamer lopen, dan dat we straks met ongelukken zitten. Op diverse plaatsen liggen kabels waar je over zou kunnen vallen. Na nog wat korte aanwijzingen kunnen we beginnen.

Op een van de monitoren zie ik dat de jongens van de volgspots naar boven getakeld worden. Dan kan het spel van start. net als op zondagmiddag is het weer spannend als de proloog begint. Zodra het koor neuriet is het 4 tellen en dan begint de tekst. 1, 2, 3, 4....... we horen niks.... Marcel Coppers verantwoordelijke voor het geluid snapt het niet. "Ik heb het extra gecontroleerd", zegt hij als hij wegrent. Maar wat blijkt, de boxen achter het toneel werken niet. Gelukkig, de microfoon doet het wel. Als je heel stil bent kn je hem horen.

Vanaf de intocht zal er met de verlichting gewerkt worden. Ben heel benieuwd. Voor de intocht sta ik altijd in de tempel te wachten tot ik op mag. Ik kijk dan altijd door een spleetje van de deur. Dan gaat het aan. 'Goedendag, wat een licht, het lijkt wel overdag", zeg ik tegen collega's.

Verder verloopt vanavond de voorstelling lekker. Voor de eerste keer in het licht spelen werkt het prima. Hier en daar moet nog wat bijgesteld worden maar op enkele kleine foutjes ziet het er heel mooi uit.

In de pauze zie ik dat Chris Brauer mijn site gelezen heeft. In plaats van aan de frikadel, zit hij aan de kippepootjes. Nog geen haan maar hij komt in de buurt.

Het applaus is een mooi einde van de voorstelling. De man uit Wintrich die ik aan het begin van de avond getroffen heb zie ik nu weer. "Dat was het mooiste Passiespel wat ik ooit gezien heb, ik had het natuurlijk al gezien  maar met de verlichting is het uniek".

 

Zondag 24 juli 2005. 14:30 uur

 

Als ik vandaag de Doolhof binnen kom, zie ik nog enkele slaperige gezichten. Er zijn enkele spelers die het na de avondvoorstelling van gisteren laat hebben gemaakt. Binnen de groep spelers hoor je dit toch niet. "Je moet er zondag natuurlijk weer staan, ook deze mensen betalen voor een goed spel. Je bent na de voorstelling ook goed moe, en dan heb je niet echt zin om nog lang door te gaan".

Tijdens mijn gebruikelijk rondje door het theater spreek ik ook vandaag met enkele gasten. "Wij komen uit Naarden, bij Amsterdam", vertelt de man mij. "Mijn ouders zijn hier vroeger geweest, en nu wilden we het zelf eens bekijken". Al wordt het vandaag niet zo druk, met 1100 bezoekers, maar we hebben er zin in.

Achter het toneel is iedereen nog vol van gisteren. De prachtige voorstelling in het donker. In het voorwoord van Pierre blijkt dit nogmaals. Maar laten we niet vergeten dat we er nog niet zijn. We spelen vandaag voorstelling 11, en na vandaag zijn we op de helft van het aantal voorstellingen. Het gaat de komende weken, natuurlijk, extra hard met 2 voorstellingen in één weekend.

De voorstelling begint vandaag droog,  maar zal snel omslaan naar regen. Vanaf net na de intocht tot het einde zal het regenen. Jammer, niet echt. De regen maakt het geheel dramatischer.

Als we kijken naar dingen die vandaag niet gaan zo als ze horen, moet ik toch bekennen dat me dan maar 1 naam in me opkomt. Peter Haanen. Samen met hem en enkele soldaten doe ik de gevangenneming in de Hof van Olijven. Wat nog niet eerder is gebeurt, gebeurt vandaag. Peter komt te laat, of liever gezegd helemaal niet. Gelukkig ken ik zijn tekst: "zijn zegetocht kan beginnen". Als ik weer achter het toneel kom, en naar hem toe loop om te vragen waar hij was krijg ik als antwoord: 'Ik wist niet dat we daar al waren, ik kon het spel niet volgen in de tent". Maakt niet uit, maar koste hem wat te drinken voor mij (die zijn tekst over moest nemen) en de soldaten.

Verder bezoek ik vandaag nog het knutsel laboratorium van Daan Doesborg. Daan ontwerpt hier poppetjes. Jezus, Judas, de overspelige vrouw, en Kajafas. Het ene na het andere poppetje ziet het daglicht en wordt afgegeven aan de speler van de betreffende rol. Ook trakteert hij op beschuit met muisjes, in een nestje bij het laatste avondmaal zijn de eitjes uitgekomen. Hij voelt zich betrokken omdat hij de bediende van het laatste avondmaal is.

Na afloop spreek ik weer enkele gasten. Allemaal vonden ze het weer mooi. "Ik vond het vorige keer mooier, het heeft toen meer indruk gemaakt, niet dat dit niet mooi is, het is anders. Jullie spelen allemaal fantastisch, maar het feest en het verhaal van Jezus en Judas in 2000 sprak mij meer aan". Iedereen heeft natuurlijk een andere mening. Ik vind het ook niet erg als ze dit zeggen. Zelf vond ik het in 2000 ook heel mooi, maar ook dit heeft weer wat. Maar zoals de gast aangeeft, "anders".

Na nog wat gegeten te hebben rij ik toch wel moe terug naar huis. "Zo dit nog 4 keer, gezellig".

 

Zaterdag 30 juli 2005. 20:30 uur

 

Vandaag begint ons verhaal op vrijdag. Als ik in een winkel ben gaat mijn GSM. Pierre vertelt mij dat we een groot probleem hebben. Erik Derikx, die Kajafas speelt, heeft zich ziek  gemeld. Een probleem met zijn knie en hij mag er zeker een week niet op lopen. "Ik ga de Kajafas spelen"zegt Pierre, "maar daarvoor wil ik vanavond graag repeteren. Als je er ook bij kunt zijn zou dat fijn zijn". En zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdagavond naar de Doolhof om extra te repeteren.

In de Doolhof aangekomen zie ik enkele collega sanhedrieten al staan. Het gesprek gaat natuurlijk over Erik . "Hoe gaat dat nu verder, hoe lossen we dit probleem op", zijn de veelgestelde vragen. Omdat ik in mijn vrije tijd bij de radio werk, vraag ik niet of het een goed idee is om Pierre een oortje in te doen waardoor iemand de teksten kan influisteren. Soufleren is namelijk niet mogelijk. Er staan zoveel microfoons in de buurt. Zo haal ik mijn walkietalkies uit de auto om het te proberen. Het werkt en zo wordt afgesproken dit te gaan doen.

De repetitie gaat verder wel aardig. Natuurlijk is het voor allen aanpassen. Pierre kent het stuk wel maar doet het natuurlijk anders. Na het repeteren rijd ik toch met een spannend gevoel naar huis. Zou het morgen goed gaan? Het is toch een hele klus om dit zo te doen. Kajafas is geen kleine rol, en om in één dag klaar te zijn is erg moeilijk. Maar met wat hulp zou het moeten kunnen.

Op zaterdagavond is er toch wel een hoge spanning. Vooral bij Pierre.  Er heeft vandaag nog een extra repetitie plaatsgevonden, en het ging volgens mijn collega sanhedrieten al veel beter. Met goede moed beginnen dan komt de rest van zelf.

Als ik vandaag mijn wekelijks rondje loop, spreek ik mensen uit Bergen op Zoom. "Ik wilde hier al zo lang naar toe, maar het kwam er nooit van. Nu zagen we laats op televisie dat het er weer was en we dachten laten we nu maar gaan. Anders komt het er nooit van. Nu zitten we al om 18:00 uur hier in dit theater, veel te vroeg, maar wat is het hier mooi".

De weersvoorspellingen zijn voor vandaag minder dan goed. Na enkele hevige onweersbuien, van de afgelopen dagen, zou het ook vandaag niet droog blijven. Als ik over het toneel loop zie ik dat de heren van Lagotronics hard aan het werk zijn de lampen te controleren. In Tegelen heeft het namelijk van vrijdag op zaterdag zeer hard geregend, ook  is vannacht de stroom uitgevallen. De vijver was zo vol dat ze hem deels hebben moeten leegpompen. Dus worden de elektrische zaken extra gecontroleerd. "De stoeltjes kunnen niet naar beneden", weet Peter Paar mij te melden. Dit is de plek waar de heren met de volgspot zitten. Na wat geprobeerd te hebben kruipt één van de medewerkers van Lagotronics omhoog om het euvel te herstellen. En het lukt, de stoeltjes kunnen weer naar beneden.

Vandaag hebben we 1100 bezoekers, waaronder Beppie Kraft, en zij zien een geweldig mooie voorstelling. Alles gaat gelukkig goed, ook met Pierre. Het enige wat vandaag afwijkt is dat er vandaag fakkels bijzijn tijdens het verraad. Dit ziet erg mooi uit, en is lekker warm. Tijdens het halen van het applaus trekt Erik Snel (Jezus), Pierre naar voren. Petje af..... Een enorme prestatie, in 2 dagen de rol over nemen.

Na afloop zie ik onder de gasten de moeder van Erik Snel. "Wat zijn jullie gegroeid ten opzichte van de tweede voorstelling. Het is geweldig om het nu te zien".

Vandaag zijn er weinig nieuwe foto's, dat komt omdat mijn fototoestel vandaag een verslag heeft gemaakt van de avondvoorstelling. Binnenkort zijn deze foto's op de site te zien.

 

Zondag 31 juli 2005. 14:30 uur

 

Als ik vandaag de Doolhof binnenkom zie ik vele vermoeide gezichten. De afgelopen 2 dagen hebben de Passiespelers van Tegelen slecht geslapen. Vrijdagavond de regenval en de stroomuitval en gisteren natuurlijk de uitvoering. Het weer ziet er vandaag belabberd uit, het regent pijpenstelen. Geen rondje door het theater vandaag, veel te slecht weer.

Het weer slaat in ieder geval niet op het humeur van de Passiespelers. Er wordt wat afgelachen vandaag. Het begint al vroeg. Ik heb vandaag mijn laptop meegenomen en in de grimeerkamer neergezet. Hierop draaien de foto's van gisteren. Deze 287 zijn gemaakt door een collega van mij. Tim van Dijk heeft werkelijk een prachtige reportage gemaakt van de avondvoorstelling.

In de grimeerkamer krijgt Frans Lommen een knipbeurt van Alex Seelen. Hij was het er niet helemaal mee eens dat zijn kapper vakantie had. Dus maar geknipt. Deze ruimte achter in de middelste tempel is een kamer waar alles aan de orde komt. Wil je echt op de hoogte blijven van de laaste roddels/nieuws, moet je hier je oor maar eens neerleggen. Vandaag heeft het toch geen zin om buiten te zitten, het regent harder dan toen ik kwam. Wel zie ik Sanhedriet Sef van Ham lopen. Hij draagt zijn Sanhedrin t-shirt vandaag wel heel speciaal, hij heeft het verkeerd om aan.

Net voordat de voorstelling van start gaat, vallen de laatste druppels, het zou een geheel droge voorstelling worden iets dat ik voor vandaag helemaal niet verwacht had. Toch weer bijzonder, na gisteravond een droge voorstelling nu weer. En als je naar boven kijkt geloof je er niets van, het ziet behoorlijk donker.

In de pauze staat Jacob weer in de belangstelling. Hij wordt door pastoor gedoopt. De tafel was aan gekleed met een heuse doopkaars. Erg leuk, pastoor had zelfs een heel stukje geschreven voor Jacob. Nadat Jacob, en vele omstanders met water gedoopt was kreeg iedereen beschuit met muisjes. Natuurlijk werd Jacob in de watjes gelegt met een cadeautje. Een knuffelje.

Na dit leuke moment tijd voor deel 2. Ook dit loopt als een trein. Tijdens de kruisiging zie ik dat sommige mensen in het publiek ontroert zijn. Als je zo op de Calvarieberg staat te kijken naar het publiek, dan is het toch wel gaaf om hier aan mee te doen.

Na afloop weer wat te drinken en schrijven we met z'n allen een kaart voor onze zieke Erik Derikx. Hoe goed Pierre het ook doet, we missen hem toch wel. Vervelend lijkt mij om thuis te zitten als je weet dat er een voorstelling gespeeld wordt waar jij eigenlijk in hoort te spelen. Hopelijk is hij volgende week weer van de partij.

 

Zaterdag 6 augustus 2005. 20:30 uur

 

Het is weer tijd om te spelen vandaag. Maar een erg leuke voorstelling zal het vandaag wel niet worden. Wederom zijn de weersvoorspellingen niet goed. Onweer en regen meld de weerman. Vanmiddag heeft het ook flink geregend. Het feit dat we vaker dit soort voorspellingen gehad hebben en dat het voor de Doolhof niet bleek te kloppen geeft mij weer moed. Het zal vanavond toch niet weer zo zijn dat we het droog houden, ach we zien wel.

In de Doolhof aangekomen zie ik de dochter van Pierre Driessen, Marie Louise, en vraag haar maar meteen hoe het is met Erik Derikx. Onze Kajafas was vorige week geveld door een infectie aan de knie. "Hij zou vandaag gewoon komen", meld Marie Louise mij. Gelukkig, denk ik, niet dat Pierre het niet goed deed maar het is toch een stukje minder spannend. Aan de poort waar het publiek binnenkomt hoor ik dit zelfde van Pierre. "Ik heb deze week de tekst goed geleerd, maar ik ben maar wat blij dat ik vandaag niet hoef te spelen.

Ik spreek vandaag met mensen uit Zoetermeer en Roermond. "Ik heb hier zo lang naar uitgekeken, en nu is het eindelijk zo ver. Ik wilde al veel eerder komen maar het kwam er maar niet van. Nu kreeg ik van mijn vriendin kaartjes en gaan we echt. Ik heb me hier lang op verheugd, vertelt de man uit Roermond mij. Het echtpaar uit Zoetermeer was al vroeg in de Doolhof. "We waren hier al om vijf uur, we wisten niet hoe laat de voorstelling begon, maar hier is dan nog weinig te beleven". Toen ik ze wees op de aanvangtijd die vermeld staat op de entreekaarten begonnen ze te lachen. "Dat is dom, maar ja we zitten hier nog lekker in het zonnetje, dus wat kan het geven".

Achter het toneel zie ik dat Petrus (Chris), boekjes uit aan het delen is. Op mijn vraag wat hij aan het doen is vertelr hij mij dat het dagboeken zijn. "Ik heb een boekje net aan Johannes gegeven met de opdracht schrijf op wat je ziet, dat lezen ze zeker over 2000 jaar nog. "Nu ben ik op zoek naar de andere drie evangelisten"? Na wat discussie met Geert Beurskens blijkt dat hij er maar 1 kwijt raakt. De andere drie evangelisten waren namelijk geen apostelen. Johannes wel (althans daar gaan ze van uit), maar Lukas, Matheus en Markus. waren geen apostelen. Dus blijft hij zitten met 3 dagboeken. Ach ja iedereen kan zich vergissen.

Ook zie ik Erik Derkx weer. Hij is blij om terug te zijn. "Ik vond het vorige week heel erg dat ik er niet bij was, maar wat ben ik blij dat ik er weer ben. Ik ben blij dat het goed is gegaan, want wat ben ik zenuwachtig geweest vorige week. Ik was nerveuzer als dan ik zelf Kajafas moet spelen. Ik heb direkt na de voorstelling nog kontakt gehad met wat spelers en dat heeft me heel goed gedaan".

Onder de 1300 bezoekers vandaag 4 kennissen uit mijn woonplaats Wanssum. Harrie, die ik ken van de toneelvereniging in Wanssum en Huub Janssen de zanger van Ondiep. ze zitten in vak C rij 4. Voor dat de voorstelling begint kijk ik door de deur in de grot tempel of ik ze zie zitten en ja hoor. Ook is vandaag de vrouw van de voor kort overleden secretaris Jan van Alphen te gast. Zij wordt natuurlijk ontvangen door het bestuur van de stichting.

De voostelling gaat vandaag heel goed en er valt totaal geen regen. Toch wel weer bijzonder. Met zo'n slechte voorspellingen en dan toch droog.

In de pauze zie ik dat sommige het zich heel gezellig maken achter het toneel. Het tafeltje is vandaag uitgerust met een heuse kandelaar. Verder staat er flink wat eten op tafel. Ja, als je zo eens kijkt wat er op zo een zaterdag en zondag allemaal gegeten wordt dan kun je er van uitgaan dat sommige wel wat kilo's aankomen, maar ja bij gezelligheid hoort een hapje en een drankje. Ook hebben de Romeinen een beeld in de kelder gemaakt. Dit is kompleet gemaakt met een wensput. Leuk ziet het uit.

Na een erg mooie voorstelling spreek ik nog met de kennissen uit Wanssum. "Erg mooi, ik had niet verwacht dat het mij zo zou boeien. "Maar ik heb me geen seconde verveeld, wel vond ik het jammer dat het geluid zo zacht staat. Sommige dingen kon ik bijna niet verstaan", aldus Huub Janssen.

Ook zie ik vandaag achter het toneel oud-speler Wim Siebgens. Ook hij vond het spel geweldig. "Wat maakt de verlichting de voorstelling mooi",aldus Wim. "Je wordt echt in het spel getrokken".

 

Zondag 7 augustus 2005. 14:30 uur

 

Als je zo naar beneden de tekst van vandaag bekijkt dan zijn er nog 7 voorstellingen te gaan. Wat gaat de tijd snel als je het naar je zin hebt bij de Passiespelen. Althans dat geldt voor mij, en ik denk toch wel voor velen. Al slaat bij sommigen de sleur toe. Enkelen klagen over kleine dingen die gebeuren. Maar dat nemen we dan maar op de koop toe.

Het verhaal van vandaag kan eigenlijk beginnen als gisteren. Daar we zeer afhankelijk zijn van het weer, wordt het spannend vandaag. Ja hoor de voorspellingen zijn wéér niet goed. Buien, buien en nog eens buien. Toch schijnt de zon als ik mijn wekelijks rondje door het theater maak. Dit keer, gelukkig, weer met Erik Derikx. Bij de tent van Tom Quicken drinken we een kopje koffie en spreken kort enkele bezoekers. Vandaag zal het wat drukker worden op de tribune. Een dikke 2000 mensen bezoeken de Passiespelen van vandaag. Gelukkig toch een goed gevulde bak voor vandaag.

Er zijn vandaag gasten uit St. Magrareten. Zij spelen de Passie in Oostenrijk. Hun spreek ik in het restaurant. Met de auto zijn ze helemaal naar Tegelen gekomen. Ook enkele van hen ken ik nog uit Nancy. De bijeenkomst van de Europassion. Zij spelen volgend jaar weer, en wij zijn toch van plan hun eens te bezoeken.

Achter het toneel verandert elke week wel iets. De soldatenkelder is vandaag verandert in de kroeg, compleet met "Brand" vlag. Ook viert men een kinderfeestje, al heb ik het idee dat de jarige zelf hier niet echt blij mee is.

Voorafgaand aan de voorstelling krijgen we een flinke toespraak van regisseur Pierre Driessen. Hij wijst ons op de zaken die beter kunnen en moeten. Concentratie is erg belangrijk en naar elkaar luisteren. De boodschap vandaag is: "Laten we het vooral gezellig houden". Erg belangrijk in de grote groep zoals wij die hebben. Vooral nu zo bijna op het einde. Iedereen denkt het nu wel te kunnen, maar belangrijk is wel dat we er met ons hoofd bij blijven.

Het spel gaat verder zonder noemenswaardige problemen van start. Af en toe regent het, maar dat mag als je de voorspellingen had gevolgd bijna geen naam hebben. Ook nu verschijnt regelmatig de zon, en als de koperen ploert doorbreekt voel je het meteen warmer worden.

In de pauze is er weer wat aan de hand met Jacob. Hij krijgt zijn rapport vandaag. Aangevuld met een mooie tekening ziet het rapport er mooi uit. Hij gaat over naar groep 3. Na het dopen wordt hier vandaag weer flink gelachen. Dan merk je ook hoe ontspannen de sfeer toch wel is.

Na de pauze gaat ook goed. Het lijkt vandaag een hele mooie voorstelling te gaan worden. Als ik zo bijna op het einde naast het kruis sta, valt mij op dat Jezus (Erik Snel) steeds mooier/aangrijpender doodgaat. Je zou haast medelijden krijgen, maar dat past in mijn rol als Sanhedriet niet.

Na afloop van het spel wordt een foto gemaakt. Omdat dit tien minuten na afloop van het spel gebeurt blijft iedereen in kostuum. Voordat de foto echter gemaakt is gaat nog wel wat tijd voorbij. De plaatsaanwijzers hebben aan het einde van het spel de handen nog vol met het begeleiden van de mensen naar buiten. Vandaag is er iemand niet goed geworden en hierdoor staat de ambulance voor de poort. Ze besluiten dan ook om het publiek door de kleine poort naar buiten te laten gaan. Als ook de laatste twee mannen van de service publiek zich opgesteld hebben kan de foto eindelijk gemaakt worden.

Als ik na afloop weer achter het toneel rondloop valt mij op wat er allemaal op tafel staat. Onze spelers eten wat af op een zondagmiddag. Het gaat van chips, toostjes tot eigengemaakte lekkernijen.

Ook leidt ik vandaag nog enkele bekenden rond. Twee kleine meisjes willen graag zien hoe alles werkt. Toch wel belangrijk om te laten zien dat wij het maar spelen. Anders is het voor hun maar akelig.

 

Zaterdag 13 augustus 2005. 20:30 uur

 

Als je zoals ik een dagboek bijhoudt rondom de voorstellingen van de Passiespelen dan zijn er natuurlijk dagen waarover je niet veel weet te schrijven. Vandaag is zo'n dag. Ik kan over de voorstelling, buiten dat ze weer goed was weinig melden. Iedereen heeft weer goed zijn best gedaan. En op enkele kleine opmerkingen gaat de voorstelling zeer goed. En met 1400 bezoekers is de voorstelling redelijk bezocht. Ook blijft het overwegend droog, alleen vanaf de kruisweg regent het en dan zal het ook niet meer stoppen. Ik vindt dat wel mooi. Maakt de scène een stuk dramatischer.

Laten dan maar bij het begin beginnen en aandacht besteden aan de mensen die niet meedoen aan het spel zelf.

Allereerst de dames van de kaartverkoop. Zij zorgen, ook door de week, voor de kaartverkoop. Een hele klus om zo de hele week met de passiespelen bezig te zijn. En zo op het laatste moment komen er nog mensen aan de kassa of bellen nog voor het reserveren van kaarten. Een drukke job dus.

Hierna nemen we eens een kijkje in het kantoor van het bestuur. Hier is Wil van Horck druk bezig met het kijken naar de weerbeelden. Hij doet dit met een Pc. Op de vraag of we het droog houden haalt hij zijn schouders op. "Misschien net, maar ik verwacht dat we het net niet droog houden", aldus een bijna volleerde Peter Timofeef. Je kunt zien dat hij gelijk heeft want het regende al tijdens de kruisweg. In de pauze kwam ik Wil ook al tegen en toen zij hij al dat we nat zouden worden. Dat was weer wat te negatief maar het regende wel.

Een container unit verder is Frank Poeth ook nog druk bezig met de voorbereidingen. Frank houdt zich bezig met de verzorging van de gasten. Dat dient natuurlijk goed te gebeuren. En werkt nauw samen met sevice publiek.

Dan heb je nog de mensen van de Scouting. Buiten het theater is de scouting bezig met het regelen van het verkeer. En in het theater verzorgen zij de verkoop van de tekstboeken en prularia. dit gaat van foto's tot toneelkijkers.

Verder staat er een klein Passiespelen museum. Hier kun je een kijkje nemen in de geschiedenis van de Passiespelen. Hier vindt je foto's, knipsels, posters en vele andere zaken uit de geschiedenis van de Passiespelen in Tegelen.

In het restaurant van Tom Quicken is het vanavond al een drukte van belang. Veel mensen die van ver komen gaan hier eerst  even een lekker hapje eten. Het is erg goed verzorgt. Dit hoort natuurlijk bij een grote happening als de Passiespelen. Je ziet het ook bij de grote musicals in Nederland. Alleen daar zijn de menu's afgestemd op de voorstelling. Je zou dat bij de passiespelen ook kunnen doen, alleen of het dan nog wel smakelijk is weet ik niet. Alhoewel. Stake Judas, Filet Lazarus, Broodje Herodes, Plate Pilatus, en natuurlijk het Johannesje (kindermenu). In het restaurant spreek ik toevallig met wat mensen uit Rotterdam. Althans daar komen ze vandaan. "Ik ben mevrouw Leenders van de hei, maar woon al jaren in Rotterdam. Ik heb de passiespelen voor het laatst gezien in 1950, nu werd het dus weer tijd. Ik verwacht er veel van". Mevrouw Leenders laat mij ook een oude foto zien van de Passiespelen. "Deze foto komt uit een boek over Venlo wat ik in Rotterdam gevonden heb.

Heb je geen zin in warm eten dan kun je natuurlijk ook een lekker kopje koffie nemen met vlaai. Deze wordt je dan geserveerd in de andere tent.

Zo nu krijg je een beeld van de mensen die zich niet direct bezighouden met de voorstelling maar wel belangrijk zijn voor het slagen ervan.

Na de voorstelling is het weer het gebruikelijke gasten ontvangen. Je hoort dan de positieve en negatieve zaken van ons spel. Alhoewel negatief, je hoort ze wel maar de meeste zijn louter positief. Onder de gasten vandaag Piet van Bree. Deze zeer muzikale Tegelse man, verantwoordelijk voor heel wat muziek in Tegelen is ook de vader van Suzanne. Suzanne doet mee aan de Passiespelen en neemt de rol van Johanna op zich. De enigste die in het spel solo zingt. Verder spreek ik ook nog met wat kenissen. Ook zij vonden het mooi. Ook iemand van het het winkeltje heeft vandaag het spel gezien. "Prachtig, ik had het nog nooit gezien maar ik vond het geweldig. Voor de pauze mag het wel wat sneller. Het zijn kleine scènes na elkaar, maar na de pauze..... Echt spannend.

Pastoor had vandaag een dominee op bezoek, nadat hij met Jezus op de foto geweest was, werd de kopdoek aangepast. Misschien iets voor de volgende keer?

 

Zondag 14 augustus 2005. 14:30 uur

 

Aan alles kun je merken dat het seizoen op het einde loopt. Nu wordt het risico groot dat je op de automaat gaat spelen. Hiervoor worden we vandaag gewaarschuwd door regisseur Pierre Driessen voor we aan de zestiende voorstelling beginnen. Maar voor we zo ver zijn natuurlijk eerst de gebruikelijke zaken zoals kaart stempelen bij binnenkomst, consumptiebonnen krijgen, kijken of er nog nieuws is, spullen klaar leggen, en mijn gebruikelijk rondje door het theater.

Ook vandaag spreek ik weer enkele mensen die vandaag de passiespelen bezoeken. Vooral is er vandaag aandacht voor de overkapping. want met 70% kans op regen lijkt dat voor het publiek vandaag geen luxe. Inderdaad tijdens mijn rondje gaat het van zonnig naar bewolking en regen. Ik kom vandaag aan de publiekszijde Erik Snel (Jezus) tegen. Ook hij wou het wel eens bekijken. Vandaag was hij wat vroeger aanwezig en heeft ook eens de moeite genomen te kijken. Wat je aan de publiekszijde regelmatig hoort is de bekendheid van de Passiespelen. "Ik heb het op school nog moeten leren, de Passiespelen van Tegelen", weet een wat oudere man mij te vertellen. Het begint nu wel erg hard te regenen dus besluiten we maar snel achter het toneel te gaan, voordat we helemaal nat zijn.

Natuurlijk loop ik ook nog snel bij Wil van Horck binnen. Even kijken hoe het echt zit met het weer. "Dat houden we niet droog'het gaat van zonnig tot stevige buien", legt Wil mij uit.

Achter het toneel heeft de regen weer plaatsgemaakt voor de zon. Ik sluit een DVD speler aan in de tent zodat we de foto's van Jan Hendrix kunnen bekijken. Heel lang heeft hij gewerkt om de foto's op rij en met muziek op een DVD te zetten. Het ziet er mooi uit, en mensen kunnen deze bestellen. (Is wel veel werk, ikzelf heb 50 cd-rom's met foto's verkocht, dan ben je wel even aan het kopiëren).

Langzaam hebben mensen weer vertouwen in het weer, tafels en stoelen komen weer uit de tent naar buiten. Mensen genieten van de zon. Maar blijft het zo?

Hierna worden het sanhedrin verwacht in de tempel. Regisseur Pierre Driessen benadrukt dat het belangrijk is dat we niet op de automatische piloot gaan spelen. We moeten zorgen dat we erbij blijven, zodat het goede voorstellingen blijven. Vooral de vaart is belangrijk. Er wordt gevraagd niet te grote stiltes te laten vallen.

Zo rond de klok van half drie start de voorstelling. en dat in de volle zon. en met 2000 bezoekers maakt dat het een mooi gezicht om naar te kijken. Alles gaat zoals het besproken is. Op de juiste momenten vallen vandaag de stiltes, en waar ze niet thuishoorden bleven ze weg. Stiltes vallen wel niet buiten het theater, spelende kinderen voormen buiten het theater een storend geheel, maar wat ik nog erger vind zijn claxonnerende auto's. Tijdens de intocht schijnt iemand het zeer amusant te vinden om al claxonnerend voorbij te rijden. In de scène van het verraad van Judas, laat René een muntstuk vallen na dat hij de geldbuidel heeft gekregen. Dit roept natuurlijk om commentaar. "Waren het er teveel?, Doe je het ook voor 32 zilverlingen?" Belangrijk is dat je met z'n allen kunt lachen.

In de pauze betrekt het weer. Wolken vormen zich boven de Doolhof samen. Na een half uur pauze wil het publiek nog niet gaan zitten en wordt er besloten iets langer te wachten. Als we na korte tijd oplopen zie ik dat de laatste mensen nog steeds niet zitten. Maar al gauw is dit gebeurt en als de eerste tekst valt is het weer doodstil in het theater. In de derde keer Pilatus wijs ik Rob Timmermans op de Wolken. "We worden nat...." Maar hoe zeer de dreiging van het weer ook is, er valt tot aan het einde geen druppel water uit de lucht. En opgelucht kunnen we dan ook het toneel op voor het applaus. "Zo'n voorspelling van het weer en dan een geheel droge voorstelling is bijzonder te noemen.

Na de voorstelling loop ik nog met wat mensen over het toneel om hun te laten zien hoe bepaalde zaken bij ons in het werk gaan. Zeer aandachtig volgen zij mijn uitleg en vooral bij het kruis zijn ze onder de indruk van de werkwijze. Vooral de lange tijd die Erik aan het kruis hangt vinden de bezoekers zeer bijzonder. Eerlijk gezegd ik ook hoor, ik denk zelfs dat er geen Jezus in de geschiedenis van de Passiespelen is die zo lang aan het kruis heeft hoeven hangen.

 

Zaterdag 20 augustus 2005. 20:30 uur

 

Vandaag de laatste van in het totaal 4 avondvoorstellingen. Ik kijk hier wederom naar uit. De laatste, toch wel jammer. Wat gaat de tijd snel als je met leuke dingen bezig bent. Bij binnenkomst in het theater tref ik tijdens mijn ronde mensen uit Helden. Niet bijzonder, maar als je hoort dat ze vandaag de Passiespelen bezoeken omdat ze het cadeau hebben gekregen van de kinderen vanwege hun 25 jarig huwelijk krijgt het verhaal een andere wending. "Ik wilde hier al zo lang naar toe komen, maar het kwam er nooit van. Nu zijn we laatst 25 jaar getrouwd geweest en hebben we dit van onze kinderen gekregen. Ik ben er echt heel blij mee en ik verwacht er heel wat van", aldus de vrouw. "Ja ze wouden ons eerst met z'n tweeën op vakantie sturen, zodat zij kunnen feesten, maar die vogel gaat niet op", verteld de man mij erachteraan. Ze vroegen zich wel af waarom het roken verboden was. Het was namelijk niet op de kaarten vermeld. Video en foto-opnames ook mogen niet.

Achter het toneel aangekomen zie ik dat er een dame van het koor binnenkomt met een bruidsboeket. "Gisteren zijn we getrouwd, en vandaag zijn we hier met het boeket en met de foto, leuk hè', zegt de pas getrouwde bruid tegen mij. Morgen gaan we voor een week op huwelijksreis.

Ook vandaag ligt er weer een stapel geprinte foto's. Iedereen gaat kijken of hij erop staat. Doktor Beurskens kan na de Passiespelen vol aan de bak als fotostudio. Hij print zich door de weeks het laplazarus.

Als ik mij na het grimeren achter het toneel een beetje verveel zie ik opeens Frank Boeijen lopen. Hij komt kort voor de voorstelling even gebruik maken van het toilet. Als ik dit in de kleedkamer van het Sanhedrin meld, weet Herm Janssen mij te vertellen dat een meisje aan zijn tafel fan van hem is. Dus loop ik met deze melden naar die tafel. Snel heb ik haar gevonden en neem ik haar mee richten de man van het licht. Hij is namelijk ook de vaste lichtman van Frank Boeijen, en had hem meegenomen naar achter. "Je houdt me voor de gek..... Ik sta dadelijk natuurlijk hier voor gek.... Ik geloof er niets van...." Vol argwaan staat ze mij aan te kijken. Nadat ik met haar gewed heb voor een flesje Cola staat Frank achter haar. Even nog snel op de foto, en dan is hij weer weg. "Ohhh, mijn weekend kan niet meer kapot", verteld ze mij achteraf. En vlug de telefoon erbij om al haar vriendinnen te vertellen wat er voorgevallen is.

Er loopt vandaag ook een journalist van de Limburger achter het toneel rond. Hij maakt een stuk over de Passiespelen achter het toneel. Op zoek naar leuke verhalen. Lang hoefde hij hier niet naar te zoeken want snel had hij zoveel verhalen dat hij nog niet wist wat hij zou gaan schrijven. Als ik hem meld dat dat de Passie van de Passiespelen is, zegt hij mij dat dat wel eens een leuke titel zou kunnen zijn voor het stuk in de krant.

Iets te laat gaat vandaag de voorstelling van start. Niet omdat Maria van der Hoeven, onze minister van onderwijs, er nog niet is. Maar er zijn 5 lampen kapot en deze dienen voor de voorstelling nog hersteld te worden. Vol zit het met 1400 bezoekers niet echt maar we hebben buiten de minister ook nog enkele andere 'hoge' gasten. Generaal Huisman, is vandaag ook aanwezig. Ooit was hij bevelhebber van de Navo, en vanavond zit hij bij de genodigden samen met enkele andere hoge militairen.

De voorstelling gaat vandaag erg goed. Zeker voor de pauze gaat het lekker. Na de pauze is er kort hilariteit als de microfoon van Pilatus niet blijkt te werken. Of beter gezegd hij was hem vergeten op te doen. Hierdoor gaan zijn eerste teksten wat verloren. Maar snel vindt hij de weg naar de microfoon van Erik Snel, die als Jezus vlak bij hem staat. Zo is er toch nog wat van te verstaan. Het wordt het gesprek van de dag. Jaap die zijn microfoon vergeet.

De voorstelling gaat verder prima. Al had ik persoonlijk niet dat gevoel, maar de mensen die na afloop achter het toneel komen overtuigen mij van de zeer mooie voorstelling.

Vandaag onder de gasten Hans Vostermans. De man die de rol van Jezus in 1990 heeft gespeeld. Ook hij sprak met vol lof over wat hij gezien had. Natuurlijk heeft hij aandacht voor zijn collega Erik. Buiten dat zij dezelfde rol met elkaar delen spelen ze samen ook in de toneelvereniging van Sevenum.

Jammer, de avondvoorstellingen zitten er op. Nog 4 zondagmiddagen.

 

Zondag 21 augustus 2005. 14:30 uur

 

Vandaag is het een drukbezochte voorstelling. Op het publicatiebord staat “ruim 2000 bezoekers”. Dat is in ieder geval lekker. Complimenten over de uitvoering van gisteren worden overgebracht. Maria van der Hoeven had het volgens regisseur Pierre Driessen erg mooi gevonden. Bij sommige kun je duidelijk zien dat het gisteren avond laat is geworden. De firma Lagotronics heeft de hele nacht doorgewerkt met als resultaat dat er geen lamp meer te vinden is in het theater. Alles is weer terug in de oude situatie.

Ook vandaag begint mijn dag weer als vanouds. Ik maak een rondje door het theater. Bij de kassa is het al redelijk druk. Men verwacht, met het bewolkte weer, een grotere toeloop op de dagkassa. Dit blijkt later ook, de voorstelling begint hierdoor 15 minuten later.

Als ik, samen met Erik Derkx, terugloop om ons klaar te maken voor het spel, lopen er 2 dames achter mij aan. Enigszins verwonderd kijken we elkaar aan als deze 2 dames gewoon door kunnen lopen tot bijna achter het toneel. Als we ze aanhouden en vragen wat ze van plan zijn krijgen we te horen dat ze maar wat aan het wandelen zijn. De 3 medewerkers van de service publiek hadden de wandeldames niet gezien. Op onze aanwijzingen lopen de dames niet door. Wel krijgen ze een uitnodiging om deze route nogmaals te nemen na de voorstelling.

In de grimeerkamer is er weer volop leven, en wordt er weer om veel zaken hard gelachen. Er komen wat ideeën over tafel, die ik niet ga omschrijven. Misschien dat ze verder uitgewerkt kunnen worden.

Als ik kort voor half drie een blik werp op de tribune dan zie ik de mensenmassa zitten. Toch wel een verschil 1100 of 2000. De voorstelling gaat zeer goed, en in de pauze krijgen we van de regisseur de melding dat we zekerzo door moeten gaan. Ook krijgen alle kinderen vandaag een verrassing, een frisbee. Hier gaan enkele meteen mee aan de slag. Verder krijgt Erik Snel vandaag ook een kleine verrassing, en wel uit handen van de 2 Romeinen die de geseling uitvoeren. Omdat ze het toch een beetje zielig vinden ruiken ze hem een cheque uit om eens lekker naar de sauna te gaan. Deze geste word door Erik met een lachend gezicht in ontvangst genomen met de melding: "Dan mogen het er vandaag wel 2 slagen meer zijn!"

Na de pauze wordt natuurlijk door iedereen gecontroleerd of Jaap Janssen zijn microfoon op heeft. En ja hoor hij zit er. In tegenstelling tot gisteren is hij vandaag wel uitgerust met de praatstok. Verder moet ik even zeggen dat de kapper van Moordenaar Bert al geruime tijd vakantie heeft, het ziet er steeds wilder uit. Zie zelf maar hier beneden.

Vandaag zit onder de gasten Therese Spanjaard. Een naam die waarschijnlijk niemand wat zegt, maar ze was de secretaresse van Jaques Schreurs, een tekstschrijver van de Passiespelen. Als ze na de voorstelling achter het toneel komt verteld ze me dat ze al sinds 1940 iedere keer de Passiespelen bezocht heeft. Ze is heel blij dat ze dit op haar 92 jarige leeftijd nog steeds kan doen. Ze brengt aan iedereen de complimenten voor de gespeelde voorstelling over. Ze verteld mij dat het voor haar een emotioneel weerzien met de Doolhof was.

 

Zondag 28 augustus 2005. 14:30 uur

 

Het gaat vandaag een heel mooie dag worden, dat weet ik heel zeker. Rond 11 uur ben ik in de Doolhof omdat we vandaag met het Sanhedrin samen gaan brunchen in de restauranttent van Tom Quicken. Dit Partyservice bedrijf verzorgd aan de bezoekerskant de catering. Een heel goed verzorgde brunch staat al op ons te wachten. Broodjes, vlees, kaas, koude schotel, warm vlees, diverse drankjes, niets is te gek om onze buikjes voor de voorstelling te vullen. De groep zou vandaag met z’n allen brunchen was het niet dat Piet Hendrix het helemaal vergeten was en dat Ruud Linssen vast zat in de trein. Jammer voor hun, want het was gezellig om zo met z’n allen bij elkaar te zitten.

Na het eten loop ik even met Erik Derikx een rondje. Ik blijf vandaag iets langer hangen bij de jongens van de techniek. In het gastenboek heeft Peter geschreven dat er wel wat meer aandacht voor deze jongens mag zijn. Al vroeg bouwen zij de apparatuur op voor de versterking van ons spel. Verder worden voor het spel alle draadloze microfoon getest door Marcel Coppers. Verder komen op diverse plaatsen vaste microfoons voor het koor neergezet. Het is voor deze jongens ook elke zondag een uitdaging. Alles kan dan wel van te voren zijn geprogrammeerd, maar het blijft techniek. Microfoons kunnen uitvallen door welke oorzaak dan ook. Opletten en het goed volgen van het spel is bij deze jongens dan ook een must.

In het theater staan vandaag ook 4 camera’s. Vandaag wordt het spel opgenomen. Ik denk dat iedereen die meespeelt het spel wel eens wil zien. Als je zelf speelt krijg je van de andere scène’s weinig mee. Ik kijk er naar uit.

Na mijn ronde de grime in en voorbereiden voor het spel. Vandaag krijgen we een goed gevulde tribune. 2800 mensen bezoeken ons vandaag. Hiermee zijn de eerste en tweede rang uitverkocht. Dit is dan toch wel mooi om te zien. Dit hebben we sinds de première al niet meer gezien.

Achter het toneel kunnen de mensen die meedoen aan de uitschreven wedstrijd hun kleurplaten, kostuumideeën en foto’s voor het laatst inleveren. Hierna worden ze opgehangen in de grote tent achter het toneel.

Voor dat het spel begint geeft onze regisseur aan dat het spel opgenomen wordt vandaag. Er worden enkele zaken over deze opnames uitgelegd. Het is niet de bedoeling dat mensen naar deze camera’s gaan kijken. De concentratie moet bij het spel blijven.

Erg blij ben ik als ik voor de pauze Geert Siebgens weer achter het toneel zie. Voor de mensen die Geert niet kennen kan ik vertellen dat de naam Geert Siebgens onlosmakelijk verbonden is met passiespelen. Het is voor mij onmogelijk te omschrijven wat deze duizendpoot betekend heeft voor de Passiespelen en daarbuiten. Want ook in de Europassion is zijn naam tot ver bekend. Hij was er altijd.

De voorstelling verloopt naar mijn mening heel aardig. Maar als je met 300 mensen speelt dan kun je natuurlijk altijd andere meningen verwachten. Iedereen bekijkt de zaken anders. Maar het applaus aan het einde van de voorstelling zegt mij dat ons publiek het erg mooi heeft gevonden. Ook de uitspraken die ik aan het einde opvang zijn positief. “Veel mooier dan de vorige keer”,  vertellen enkele gasten mij. Onder de gasten vandaag ook Thies Poeth. Hij is de broer van bestuurslid. Vorig seizoen heeft hij de film “short passionplay” gemaakt. Met hem raak ik in een discussie. Erg leuke man.

Een erg leuke zonnige dag vandaag.

 

Zondag 4 september 2005. 14:30 uur

 

Als ik vandaag in Tegelen aankom, zie ik nog enkele tenten rond de Doolhof staan. Het is vandaag “The day after”. Gisteren heeft in ons theater het bluesrock festival plaatsgevonden. Ik neem een kijkje op de camping, die is ingericht met een echte hamburgertent. En ja hoor, ze zijn nog aan het bakken. De bezoekers die van heinde en verre komen zitten nog aan het ontbijt. Hoewel dat ik toch nog nooit met bier ontbeten heb. Ik spreek enkele mensen die voor het festival helemaal uit Berlijn naar Tegelen gekomen zijn. Zijn vonden dat het wat te vroeg was afgelopen. De stemming onder deze mensen is echter nog opperbest.

Vandaag ben ik extra vroeg in de Doolhof aanwezig. Samen met Erik Derikx heb ik afgesproken een filmpje te maken. Dit doen we samen met enkele andere spelers. Nadat het filmpje gemaakt is, maken Erik en ik nog een rondje door het theater om vast te leggen op beeld wat hier allemaal gebeurt. Af en toe moeten we hard lachen. Vooral in de grimeerkamer zijn de opnames heel lachwekkend.

Achter het toneel hoor je heel vaak dat het volgende week de laatste zal zijn. Enigszins beteuterd kijken mensen al uit naar de volgende week. Het gezellige vertoeven achter het toneel is dan weer voor vijf jaar voorbij. De mensen die door de week in de Doolhof werken zijn al plannen aan het maken hoe het moet gaan met het afbreken van de tenten.

Voor de kinderen worden vandaag ballonnen gevouwen op wat ze maar willen hebben. De een wil een zwaard, de andere een hondje. Alles wordt op bestelling gemaakt.

In de “peptalk” van Pierre Driessen wordt ook al vooruitgeblikt naar volgende week. Iedereen wordt gevraagd om volgende week tijdig in de Doolhof aanwezig te zijn. In deze emotionele laatste voorstelling willen veel mensen wat zeggen. Omdat Pierre niet na de voorstelling zijn monoloog wil geven, want dan komen er veel na elkaar, wil hij het graag voorafgaand aan de voorstelling doen.

Wat mij, en vele andere, plezier doet. Is de aanwezigheid van Manel Manschot. Deze rechterhand van onze regisseur is er weer. Vanaf de première hadden we haar al niet meer gezien. Ze heeft heel hard moeten werken, verteld ze me. En daarbij heeft ze een hele tijd in het buitenland gezeten. Zelf is ze ook blij er vandaag weer bij te zijn. Ook bij de laatste voorstelling zal ze aanwezig zijn. Dat wou ze zeker niet missen.

Er bezoeken vandaag ruim 2000 mensen de Passiespelen. Dit geeft ons een goed gevoel. Ook hebben we vandaag heel goed weer. De zon staat hoog aan de hemel en van bewolking is vandaag geen sprake. Het gaat een heel hete dag worden.

Vandaag missen we een apostel. Het is Guido Verstegen die thuis ziek ligt. De Passiespelen zou de Passiespelen niet zijn als hier geen oplossing voor gevonden zou worden. Deze rol wordt door iemand anders goed ingevuld. Ook Andre Rijvers ligt ziek thuis, waardoor de rol van koopman ook door iemand anders ingevuld word.

Tijdens de voorstelling gaat tijdens de scène “vrouw bij het vuur” een klein iets mis. Een van de pootjes van de vuurkorf begeeft het en de mand valt om. Door het goed handelen van de soldaten heeft dit verder geen consequenties. Wel staan wij als Sanhedrieten even te kijken wat er nu gaat gebeuren. We konden het geheel volgen door de speetjes in de deur van de tempel.

In de pauze is er de prijsuitreiking van de foto- en kleurwedstrijd die door het winkeltje is uitgeschreven. Mijn dochter wint hierbij de eerste prijs. Vol trots laat ze zien wat ze gewonnen heeft. Ook krijgen alle spelers een precentje uit handen van het personeel van de winkel. De kinderen krijgen een snoepzakje en de volwassenen een fles wijn en 2 flesjes bier. Leuk een zodanige geste.

Als na de pauze alles weer van start gaat, voelt een van de Romeinssoldaten zich niet lekker. Hij gaat snel af en komt onder behandeling van het rode kruis. Na een tijdje gaat het al weer beter. Het valt ook niet mee om op zo’n warme dag met een ijzeren helm en harnas te lopen. Dit heeft in het verleden vaker tot flauwte geleid.

Na de voorstelling worden alle kinderen (en volwassenen) getrakteerd op een optreden van Hayke Bongeards. Deze goochelaar weet de kinderen heel leuk te boeien. En ook de groten staan soms met open mond toe te kijken hoe het allemaal mogelijk is. Onvoorstelbaar dat je er zo boven op staat en niet ziet wat er gebeurt.

Erik en ik maken nog snel een filmpje. Ook dit word leuk ontvangen hoewel ik het idee heb dat niet iedereen het idee heeft waar dit filmpje over gaat. Leuk…maar dit houden we nog maar even geheim. Sommige dingen moeten maar geheim blijven.

Moe na een lange dag rij ik naar huis en denk al aan volgende week. De laatste. Na bijna 2 jaar is het dan weer voorbij. Het zal een dag zijn vol emotie en plezier. Vanaf volgende week zondagavond zullen veel spelers er weer “normaal” uitzien. De baarden zullen weer plaats maken voor geschoren gezichten. De traditie is namelijk dat na afloop van de voorstelling de baarden geschoren worden en de haren weer kort geknipt worden. Dat is dan voor velen weer even wennen. Als je voor het eerst weer zonder baard buiten komt. Het feest maakt dan veel goed.

 

Zondag 11 september 2005. 14:30 uur (laatste voorstelling)

 

Het is afgelopen. Na vandaag zijn de Passiespelen 2005 geschiedenis. Maar we hebben nog één voorstelling te gaan. Als ik in ons theater de Doolhof binnenkom dan zie ik dat de voorbereidingen voor het feest van vanavond al getroffen zijn. Er staat een frietwagen en enkele tentjes met tafels. Voor mij is het vandaag een bijzondere dag. Mijn vader, die de rol van Josef van Armathea speelt, is afgelopen dinsdag opgenomen in het ziekenhuis. Gelukkig ziet het er naar uit dat alles weer goed komt. Omdat hij verhinderd is om te spelen speelt Pierre Driessen deze rol.

Vele mensen vragen mij hoe het met Pap gaat. Af en toe te veel.

Met enkele mensen bekijken we het flimpje wat we vorige week hebben opgenomen. Dit heeft als resultaat dat het plafond van de grimeerkamer het bijna begeeft.  Kitty Doesborg Siebgens vindt het een alleraardigst filmpje en komt bijna niet meer bij.

Bert Vervoort deelt foto's uit aan iedereen. Hierop staat een bedankje.

Voorafgaand aan de voorstelling neemt, zoals gewoonlijk, Pierre Driessen het woord. Vandaag de laatste peptalk. Maar vooral een bedankje van Pierre aan alle adressen die hun medewerking hebben verleent aan het spel van 2005. Iedereen komt aan de orde. Na vandaag is het gedaan en scheiden de wegen van veel Passiespelers.

Dan start men voor de laatste keer het spel. Links en rechts zie je al wat emotie loskomen. Maar dat mag. Ruim 2400 mensen kijken vandaag naar de laatste uitvoering die zonder grote problemen lijkt te verlopen. Hier en daar valt een microfoon uit. Maar het schijnt verder allemaal goed te gaan.

In de pauze neemt Herodes de microfoon. In zijn scene zijn buikdanseressen, maar omdat het volk niet aanwezig is in deze scene worden ze nu getrakteerd op een kleine voorstelling van zijn dames. Dit vindt onder grote belangstelling plaats achter het toneel. Voor de laatste keer lekker onder elkaar. Straks na de voorstelling komt iedereen die meegewerkt heeft aan de spelen mee feesten. Vandaag een gastspeler. Een collega van Pastoor maakt zijn opwachting onder het volk, en dat kompleet met baard. Omdat er ook enkele Romeinen niet zijn neemt apostel Jan Oehlen deze rol waar. Maar hiervoor moet zijn Apostel baard wijken. Hij is dan ook de eerste die zijn baard eraf laat halen.

Na de pauze gaat het op een enkele spreek fout, nou ja spreekfout. Herodes had een stukje nieuwe tekst verzonnen wat niet lekker bekte. Maar verder gaat het heel goed. Dan buigt Erik Snel voor de laatste keer het hooft en is het voor hem echt volbracht. Daarna de ontlading. Nog voor het spel afgelopen is rollen er al tranen. Dit hoort erbij als je zo lang gewerkt hebt aan iets waar nu een eind aan komt. "Ik komt niet uit Tegelen. Maar ik voelde me hier zo goed opgenomen. Nu komt er een eind aan en dat vindt ik heel erg", verteld iemand van het koor mij. "Het heeft op mij dit jaar zoveel indruk gemaakt, ik vond het geweldig", gaat ze met betraande ogen verder.

Daarna het applaus. Waanzinnig......... Verder heb ik hier geen woorden voor.

Na de voorstelling worden er natuurlijk weer enkele gasten ontvangen. Onder de gasten vandaag Jos Hol (Jezus 1995).

Nadat de gasten zijn vertrokken, neemt Wim Beurskens het woord. Ook hij geeft alle lof over de spelen van 2005. Ook in zijn toespraak wordt iedereen bedankt. Van klein tot groot, iedereen die hoe dan ook maar meegewerkt heeft krijgt een woordje van dank. Niemand wordt vergeten, zelfs niet degenen die er vandaag niet konden zijn. De spelers worden bedankt en dat wordt gedaan in de naam van de hoofdrolspeler Erik Snel. Hij neemt de microfoon even over en speelt de lof door. Een bijzonder woord van dank gaat natuurlijk uit naar Pierre Driessen. Het is teveel om te vertellen wat hij betekend heeft voor onze spelen. Hij heeft van de spelen onder moeilijke omstandigheden, denk aan het late tijdstip dat hij de regie in handen kreeg en de problemen mat de vloer, een spel van hoge klasse neergezet. Na de toespraak van Wim Beurskens, geeft Ruud Linssen aan dat we ook voor Wim even de handen op elkaar moeten leggen, natuurlijk heeft hij ook veel gedaan.

Daarna gaan velen naar de grimeerkamer voor het verwijderen van de haren. Sandra, de vrouw van Erik Snel, geeft nog wat informatie aan Alex Seelen. En dan kan de klus beginnen. En hierna moet sommige goed in het gezicht kijken om ze nog te herkennen. Kees Verbeek wordt als gast aangezien en gevraagd of hij niet wil vertrekken, Het was een feest voor genodigden. Rob Timmermans had zich een echte Math Schmeitz coupe aangemeten.

Hierna gaat het feest van start dat tot in de kleine uurtjes zou duren.

Hier stopt dan ook mijn dagboek van 2005. Ik zal iedereen gaan missen, maar in 2010 zijn we er weer met een nieuw Passiespel. Ik zal jullie op deze site natuurlijk op de hoogte houden van de vorderingen van het seizoen 2010. Ik hoop dat jullie het dagboek leuk hebben gevonden en tot 2010, of eerder?

 

Onderstaande knop brengt je naar eem fotoverslag van de Disneyreis van de middangroep van de Passiespelen