Seizoen 2015 (de voorstellingen)

 

Was het in de voorbereiding nog redelijk stil in het dagboek. De spelers weten wel waarom dit was. Nu gaan we er weer vol voor. En zullen we weer vastleggen wat er allemaal gebeurt dit seizoen.

 

10 mei 2015: De Première:

 

Programma voor deze dag:

            10:30 uur: Eucharistieviering

            12:00 uur: Lunch Medewerkers

            13:00 uur: Omkleden

            14:30 uur: Voorstelling

            17:15 uur: Nazit met genodigden

            18:45 uur: Buffet voor de medewerkers

Een spannende dag voor iedereen dus ook wel voor mij. Na ander halfjaar repeteren komt nu de eerste voorstelling voor publiek. De afgelopen week is voor de vele spelers een erg zware week geweest. Iedereen was kapot en heeft genoten van de vrije zaterdag. Wel rustig omdat er geen repetitie was, maar ik weet zeker dat, net als bij mij, er geen rust in het lijf zat. Wat je ook onderneemt de gedachten gingen voortdurend naar de naderende eerste voorstelling.

Ik ben al vroeg wakker. Na een vrije zaterdag waarop ik goed heb kunnen uitrusten, ben ik helemaal klaar voor deze dag. De tas staat al ingepakt klaar! Dit had ik gisteren al gedaan zodat ik zeker niet zou vergeten. Sandalen nog een keertje extra gepoetst zodat ik er mooi op sta deze dag. Na het ontbijt gaan we met z’n tweeën richting Tegelen, dochterlief heeft de nacht doorgebracht bij haar Passiespel vriendinnen in Venlo.

In Tegelen kun je op diverse plekken zien dat vandaag de passiespelen van start gaat. Op de rotondes staan vlaggen en de ingang is mooi versierd met bloemenbakken. Bij de artiesteningang is het een drukte van belang. Spelers zijn er al vroeg, vele willen aanwezig zij bij de mis welke om half elf gaat beginnen. Tijdens het wachten in de rij valt mij een bordje op waarop staat “Geen Toegang”. Wel vreemd dat juist hier iedereen naar binnengaat. Ik weet dat ik aan het mierenneuken ben nu. Even verder loop ik weer tegen een wachtrij aan. De catering verrast ons op een leuke cadeautje.  Een tas met passiespelopdruk en een bedrukte koffiemok! Erg gaaf!

Dan snel richting de tribune om van de mis getuige te gaan zijn. Ik ben net op tijd! Eerst natuurlijk even mam een fijne Moederdag toewensen. De mis welke wordt voorgegaan door pastoor Dautzenberg is erg mooi. Staatvolledig in het teken van de passiespelen. Jammer dat veel in het Latijn is, had graag gezien dat ook de mis in Passiespelstijl was geweest. Ee werkelijk prachtige toespraak van Diaken Arjan, welke ook speler is. Hij weet op treffende manier de opmaat naar vanmiddag te omschrijven. Ook de medewerking van jonge Passiespelers is indrukwekkend. Opmerkelijk is dat er te weinig hosties zijn tijdens de communie. Dus moet er iemand op de fiets naar de kerk om nieuwe te gaan halen, zodat iedereen na de mis nog ter communie kon gaan.

Na de mis staat er achter het toneel een lunch klaar. Heerlijk soep en broodjes. Erg goed verzorgt door onze catering. Alle lekkernijen worden in de tent opgegeten. De ene meer dan de andere. De spanning neemt toe, en voor sommige betekend dat, dat ze geen hap door de keel krijgen. Tijdens de lunch trekt het Sanhedrin zich terug. We hebben shirts laten maken zodat we back stage een zijn. Verder is dit een leuk aandenken aan ons spel. Voor Abbie (Jezus) hebben we ook een T-shirt.  Zoals hij de afgelopen jaren in de groep is gekomen is geweldig! Zijn grap met het ingipsten is een heuse Sanhedrin streek, mocht er een vacature komen dan is hij welkom in onze groep! Ik krijg van diverse spelers een kleinigheidje, een kaartje of een persoonlijk briefje. De mooie persoonlijke woorden van Abbie geven mij een brok in de keel, en maken het lezen met droge ogen moeilijk.

De klok loop op, en we krijgen onze microfoon, trekken het kostuum aan, worden voorzien van wat extra haren en de zenders gaan aan. Daarna is het de hoogste tijd voor het “praatje” van Cees. Wat ziet hij er sjiek uit voor deze dag. Opvallend veel positieve geluiden over zijn schoenen. Oordeel zelf maar hier beneden! Natuurlijk weet Cees op zijn manier ons toe te spreken. Op het moment dat hij uitspreekt dat hij de voorstelling aan ons gaat geven, valt hij kort stil. Mooi om te zien wat het hem doet. Dit geeft aan dat hij net als ons begaan is met ons mooie Passiespel. Het is meer dan maar een gewone toneelvoorstelling. Natuurlijk heeft ook heeft ook Cees een kleine “Toi”, voor iedereen. Net als in 2010, nu ook weer een steen met daarop een jezus welke zijn kruis draagt.  Iedereen neemt elkaar bij de hand. Een vast begin voor ons. Mijn blik gaat over de groep waarmee we samen de voorstelling gaan maken. Grime en Catering voegen zich bij de groep. Cees geniet met gesloten ogen. Dan het: “1…. 2…. 3…. SPELEN!” gevolgd door een applaus. Met een dikke knuffel bedank ik hem voor weer de geweldige samenwerking van de afgelopen maanden. Wat is het toch mooi om met Cees aan een project te werken. Voor mij de derde keer en hopelijk niet te laatste. Een erg goede regisseur maar wat ik eigenlijk nog wel belangrijker vind een mens met het hart op de juiste plek.

Dan komt de voorbereiding voor de voorstelling, je merkt dat achter het toneel de spanning stijgt. Het wordt stiller. Sommige lopen wat heen en weer terwijl een andere stil voor zich uit kijkt. Soms zijn blikken naar elkaar genoeg. De klok van de Heilig Hart wijst half drie en terwijl ik op mijn startpositie sta klinkt in het theater de stem van Wim Beurskens. Het geroezemoes van de tribune verstild. Wim heet iedereen welkom en verteld over de passiespelen en bijzonder over deze voorstelling. Tussen de gasten vandaag de commissaris van de Koningin, De bisschop, de burgemeester van Venlo en vele genodigden. Dan klinkt het applaus! Het komt als een warme deken de poort door vliegen. Kippenvel, en dat nu al. We gaan beginnen.

De muziek start en ik loop op. Een blik werp ik meteen op de tribune. Mooi gevuld. Mijn gasten zie ik meteen zitten. Mijn schoonmoeder en een vriendin van het toneel in Wanssum met aanhang zitten zo dat ze duidelijk herkenbaar zijn. Tijdens een van de eerste scenes maakt Jacques Bastiaan een slipper. Hij gaat voorover en valt precies tegen mij aan. Een geluk want ik denk dat wij wel aan elkaar gewaagd zijn. In de pauze de spanning vasthouden en door naar deel 2. Ook dit gaat op vol tempo. Gaat prima!

Een staande ovatie na de voorstelling. Hier hebben we zo lang voor gewerkt! Dit maakt alles goed. Buigen… en nog een keertje…. En nog…. Dan zwaaien en begeven we ons met de spelers achter het toneel. Iedereen vliegt elkaar in de armen. Blij, moe maar zeker voldaan rollen de tranen. Het was zeker geen gemakkelijke weg om tot deze productie te komen maar het resultaat geneest alle wond(jes)en. Het lijkt wel of de hele tribune achter het toneel komt. Een lange optocht van bekende en onbekende gasten maakt zijn opwachting. Aandoenlijk is te zien hoe Abbie de felicitaties in ontvangst neemt! Zijn blik blijft echter zoeken naar mam. Welke belangrijke gasten hem ook feliciteren voor hem telt maar 1 reactie. Van afstand kan ik zien hoe hij even later bij zijn familie staat. Mensen welke ik ken spreken zeer enthousiast over onze voorstelling. De veranderingen welke zijn ingezet werpen vruchten af. Diversen krijgen nog een rondleiding over de bühne en krijgen zo een kijkje in onze keuken.

Dan is het tijd voor een feestje. Er is gezorgd voor een geweldig buffet, waar iedereen lekker van eet. Het smaakt prima, zeker voor zij die voor de voorstelling geen hap door de keel kregen. Een springkussen voor de kids geeft hun ook veel plezier. Nadat het Sanhedrin vanmorgen Abbie al in het zonnetje gezet hebben, is het nu de beurt aan Cees. Op onnavolgbare wijze imiteert Erik hem. Door de grote herkenbaarheid worden elke imitatie met een enorm gelach ontvangen. Een kleine geste voor deze grote regisseur!

De grote jeugd trekt zich terug op de bühne terwijl de ouderen, gezellig achter het toneel de tafels bezetten. Enige hilariteit ontstaat als Cees en Abbie het springkussen betreden. Een goed georganiseerde dag komt langzaam ten einde. We hebben er lang naar uitgekeken maar zoals altijd vliegt de tijd voorbij. Op weg naar huis, op de telefoon reacties lezen van de diverse bezoekers. Mooi om de positieve berichten te lezen. Thuis even het journaal van L1 kijken. Daarin zit een item over de première.

Moe maar voldaan, met de wetenschap dat morgen de wekker weer vroeg zal luiden om het dagelijks werk te gaan beginnen, op naar bed. In slaap vallen gaat niet erg makkelijk. De adrenaline giert nog door mijn lichaam.

Mooi is om op de maandagmorgen de berichten in de krant te lezen. Het was een mooie dag!

Volgende voorstelling: Donderdag 14 mei

 

14-05-2015 Hemelvaartsdag

 

De euforie van de première galmt nog na in mijn aderen. Toch is het 4 dagen na deze bijzondere zondag toch weer tijd om naar de Doolhof te gaan voor wat misschien wel de moeilijkste voorstelling gaat worden. Na zo'n succes is een tweede voorstelling zeer slecht voor de concentratie. Maar we zien wel.

Als ik in Tegelen aankom en onze vierde huisgenoot naar de oppas gebracht heb, loop ik richting het theater. Hier wordt al duidelijk dat we weer gaan beginnen. De Scouting die zorgt voor de wegafsluiting rondom de Doolhof is in de weer met de hekken. Je weet het misschien niet maar er zijn veel meer mensen en organisaties bij de Passiespelen betrokken dan je zou denken.

Ik kan het bij binnenkomst toch niet laten om even een blik bij Angelique binnen te werpen. En dat ik zeker niet alleen omdat het er altijd zo lekker ruikt. De geur van vers gebakken broodjes komt je te gemoed. Heerlijk. Hennie is bezig met haar befaamde gehaktballetjes in Satésaus.

Aan de publiekskant zijn ze ook bezig met de voorbereidingen voor de bezoekers. Bij de infostand tref ik Frans Lommem. "Foldertje? Maar niet dat ik hem straks hier in de struiken terug vind", vertelt hij mij met een straffe blik. Andere leden van de Scouting komen met de tekstboekjes aan en gaan hun stand ook inrichten. Het ziet er allemaal prachtig uit. De vlaaien staan klaar en het eten voor onze gasten wordt ook voorbereid.

Terug achter het toneel even een broodje. Her en der even luisteren wat er allemaal voor nieuwtjes zijn. "Waar blijf je? Je bent te laat, je had al in de grime moeten zitten!" Oei geen goed begin van de dag, als dit maar geen slecht voorteken is. Snel mijn gebruinde lokken ophalen en de microfoon opplakken. Even naar de tent, hier is het koor druk bezig met inzingen. Zelfs Cees zingt een nootje mee. Ik kan echter niet horen hoe goed hij het kan? Misschien kan Bert volgende keer even meezingen als Aerosmith, hij heeft er de looks voor.

Dan over naar de peptalk van onze regisseur. Ook hij waarschuwt ons voor het gevaar van de tweede voorstelling. Verder veel lof voor de hoorfdrol. Nee niet Abbie, maar de figuratie. Zij deden het erg goed vorige week. Daarna volgen er nog wat notes voor ons.

De klok gaat richting half drie. Ik trek mijn laatste kledingstukken aan en ga richting de plaats waar ik voor de eerste keer opkom. De klanken van de muziek beginnen en daar gaat de tweede voorstelling van start.

Misschien had ik er niet aan moeten denken, maar toch gaat het her en der niet helemaal lekker. Mensen zijn soms wat te laat met hun tekst, er zijn deuren gesloten die normaal open zijn, mensen vallen, en er zijn zelfs spullen vergeten. Toch loopt de voorstelling goed door tot aan het einde.

Moe maar voldaan ontmoet ik nog wat mensen achter het toneel. Ik spreek de broer van Abbie. Op de vraag of hij geen medelijden had antwoord hij: "Nee man, toen het kruis overeind kwam wilde ik klappen, maar dat zou niet netjes zijn dus dat heb ik maar gelaten. Nee grapje, ik vond het prachtig!"

Na de voorstelling hebben we met het Sanhedrin nog een borrel gepakt en dan op naar huis. De hond ophalen bij de oppas en dan lekker naar huis, en op de bank liggen. O nee dat gaat niet ik moet straks nog mijn dochter halen. Die is met de Passiespel vriendinnen richt de gele M. Fijn dat zo het zo leuk vind!

 

17-05-2015 Voorstelling 3

 

Vandaag de derde voorstelling in 7 dagen tijd. Nadat afgelopen donderdag ook gespeeld hebben nu ook weer richting ons mooie theater. Vandaag miet ik er alleen heen. Fabienne en Irma zijn naar Waalwijk voor een majorette wedstrijd.

Bij binnenkomst krijgen we allemaal het mooie tekstboek vol met prachtige foto's en cd. Vandaag zijn de meeste bezoekers gekomen vanuit het KBO. Dit heeft later op de dag nog wel gevolgen. Wel leuk, aan de ene zijde de Passiespelen, aan de andere kant 50 tinten grijs. Na een lekker bakje koffie, microfoon halen, mijn kostuum aan, en daarna me voorbereiden om een mooie voorstelling te spelen. Ik weet dat er vandaag wat dorpsbewoners zitten te kijken. Ik zou het graag zien dat zij een mooie voorstelling te zien krijgen.

De verwachte commentaren van afgelopen donderdag zijn geen echte verassing. Vele zaken hadden we zelf ook al in de gaten, Cees maakt een erg mooi gebaar naar Bert en Jaques. Mooi om te zien hoe onze regisseur hierop terug komt. Deze twee mannen hebben een niet zo makkelijke taak, wat niet door iedereen ook zo gezien wordt. Dan is het tijd.

Na een toespraak van Wim Beurskens, gaan we van start. Meteen voel ik de energie uit iedereen stralen. Dit wordt een mooie, dat weet ik bijna zeker. Net voor de pauze struikel ik even. Kan niet op "nare plek" komen. Verdorie!

De pauze duurt vandaag extreem lang. Iedereen krijgt koffie en vlaai, en dat duurt vandaag iets langer. Dit doet een aanslag op de concentratie. We staan wat te grappen tot het klokkenspel weer klinkt. Ook deel 2 loopt prima. Het applaus halen is geweldig. Aan het gezicht van Cees te zien was het een mooie voorstelling. Hij straalt. Ook achter het toneel verteld hij het mij. Een mooie emotionele voorstelling, waarbij zelfs iemand die de voorstelling van binnen en buiten kent nog geraakt is. Een mooie afsluiting voor vandaag.

Maar blijft ook een vraag over. Kunnen we hier nog overheen?

Dit berichtje kreeg ik van de buren:

"Geweldig! Wat kan die Jezus spelen. Prachtig! Ze hebben allemaal genoten."

Nog een reactie:

Het was erg mooi. Heel anders dan vorige keer. Zat goed in elkaar. Er gebeurde erg veel op het “toneel”. Ineens hangt er iemand aan het kruis of aan een touw. Niet opgemerkt dat ze daar neer gehangen werden. Van sommigen wel natuurlijk. Ook de mensen die niet aan bod waren, bleven in hun rol qua actie waar ze op dat mee bezig waren. Mooie muziek, die goed paste. De gezongen stukken hadden ook meerwaarde.

Ook hoe de opkomst en afgang ging in de verschillende fases liep goed. Ook de kleine details waren mooi, goed. Mooie Jezus natuurlijk. Zelfs achter mij hoorde ik iemand zeggen, “wat een lichaam”!

Het weghalen van de steen bij het graf, leverde wat licht gelach op omdat net tevoren men met mannenkracht de steen ervoor gelegd had. Maar ja ook al zou Jezus doen alsof het heel zwaar was, dan was het ook niet geloofwaardig geweest. Was wel grappig.

Apart het begin en het einde maar wel duidelijk. Wij waren met de KBO-ers van Wanssum :o , ;) , dus of die het ook allemaal begrepen hebben weet ik niet.

Koffie en vlaai, was een ander probleem natuurlijk. Gelukkig hadden wij bij aankomst om half 2 al zin in koffie en vlaai, dus toen was er totaal geen wachtrij. Konden wij in de pauze naar de bockworsten en kroketten.

Al met al zeker een aanbeveling voor velen. Ook al spreekt het verhaal je misschien niet aan.

 

 

Zondag 24 mei 2015 Pinksterzondag

 

Vandaag voorstelling 4, pinksterzondag. Ben vroeg aanwezig in het theater. Uit de handen van onze Jezus krijg ik een Duvelbiertje uitgereikt. Voor de duivels gapt hij. Erg leuk van Abbie.

Even later raak ik in gesprek met Frans Lommen, die me vraagt of ik naar een foto wil kijken. "Ben jij dat" vraagt Frans? Ik kijk en kan hem melden dat het klopt. Hij laat mij een foto zien van 1985. Dit was het jaar dat we in 1985 voor de mis, van de Paus, op vliegveld Beek het laatste avondmaal speelde. Als bediende mocht ik mee. Foto's hiervan had ik nog nooit gezien. Leuk om ze te zien. Even later blader ik door de klapper van 1985 vol met foto's, prachtig om te zien. Ook de klapper 1975, welke hij bjj heeft is prachtig. Ik herken vele, en zelfs een jonge pap en mam. Op de terugweg tref ik Inge, een oud collega, leuk om haar hier elke zondag te treffen. Ze werkt bij de beveiliging.

Ook even bij de jongens van het geluid langs. Nog niet wetende dat zij een belangrijke rol vandaag zouden gaan spelen. Op het toneel zie ik dat Abbie zich voorbereidt op zijn rol.

Terug bij de spelers heb ik een bijeenkomst met de ehbo-ers. Een korte briefing. Hierna gaan we ons voorbereiden zoals elke week. Zelfs Cees is zich aan het voorbereiden. Hij leest de gemaakte "notes" nogmaals door. Vandaag de eerste voorstelling met een week rustpauze. Louter positieve meldingen.

Wat zie ik daarna? Mijn tempelwachter Remco herken ik niet meer. Hij is toegevoegd aan de apostels. Ander kostuum en een pruik. Voor de pauze ondersteund hij deze groep. Knap om zo over te stappen.

Dan naar de startplek voor de voorstelling. Zo'n dikke 900 bezoekers zijn vandaag getuige van ons verhaal. Daartussen de Passiespelers van Sömmersdorf in Duitsland. We gaan beginnen. De muziek start..... maar wat gebeurt er? Het wordt stil..... ehh wat nu...? Ik kijk Erik Derikx aan, maar hoor de Romeinen op het toneel lopen, dan maar beginnen zonder muziek. We doen net of het erbij hoort.

Op toneel zie ik consternatie bij Cees. Hij loopt naar beneden, en verteld het publiek dat we te kampen hebben met een technische storing. Het spel wordt even stilgelegd. De muziek was niet het probleem, alleen de microfoons werken ook niet. Anders hadden we de eerste scene wel zonden muziek kunnen doen. De figuratie ligt toch te slapen, alleen de 3 Romeinen welke het kruis afbreken wordt gevraagd te wachten. Dan komt Peter Paar via de Kelder weer oprennen. Hij krijgt applaus! Het werkt weer! Gelukkig! er was een aardlek eruit gesprongen en dan kun je niets. Zo werd Peter Paar de man van de voorstelling!

De voorstelling verloopt verder zonder grote bijzonderheden. Net voor de pauze maak ik een kleine tekstfout. Ik erger me kapot! Dit gaat me niet meer gebeuren neem ik me heilig voor!

Na de voorstelling bleek dat het klopte wat ik gezien heb. De kleuterjuf van Fabiënne zat in het publiek. Tijdens de stille Scene's had ik haar zien zitten. "10 jaar geleden kreeg ik een kaart van Fabiënne, die toen bij mij in de klas zat. Dit jaar vond ik dat ik toch nog eens moest komen kijken. Was wel nieuwsgierig of Fabiënne nog mee deed? Ik zag haar meteen." Erg leuk! Toch nog even de oud Juf met haar leerling op de foto zetten.

Achter de bühne is er weer veel vraag naar een foto met Abbie. Deze doet dat met plezier. Ook neemt hij de complimenten in ontvangst. Hij wordt aangesproken door Amsterdammers welke voor de zoveelste maal de Passiespelen bezoeken. "Hij lijkt elk jaar wel mooier te worden, ik was zelfs emotioneel geraakt", verteld de man. "We komen volgende keer zeker weer terug!" Ook de groep uit Sömmersdorf heeft zicht baar genoten. Ik breng 2 Kajafassen met elkaar in contact.

De jonge meiden lopen nog met een spelletje rond? Aan een wieltje draaien en dan een snoepje pakken me de meest vervelende smaken. Ook Cees moet eraan geloven.

 

Dan tijd om zich om te kleden. "Maar eerst wel nog even zijn telefoon opladen. Ik heb nog maar 1%, en ik ga hem hier ff opladen," zegt hij met een lachend gezicht. "En dan lekker lang douchen!" Nou Abie je hebt het verdiend, tot morgen!

 

Maandag 25 mei 2015, tweede pinksterdag

 

Als ik in de vroege morgen naar buiten kijk regent het. Was het gisteren zo'n mooie dag, vandaag zou dat wel eens anders kunnen zijn. Koud en nat waren de voorspellingen voor vandaag. Als ik richting Tegelen rijdt loopt de temperatuur toch al weer op. Van 13 naar 15 graden. Nadat we onze hond bij de oppas hebben afgegeven, richting de Doolhof. De wegen rondom het theater zijn al afgesloten? Ben ik zo laat of zijn zij zo vroeg?

Nadat mijn kaart gescand is en ik mijn honorarium, 2 consumptie bonnen, in ontvangst genomen heb starten we met de gebruikelijke rituelen. Korte broek, T-shirt en sandalen. Daarna microfoon halen en mijn krulletjes plaatsen. Maar vandaag eerst neef Toon feliciteren met zijn vijftiende verjaardag. En een lekker bakje koffie. Vandaag bezoeken 1100 mensen de Passiespelen. Onder deze bezoekers, collega's uit België.

Vandaag komen er wat nieuwe kragen binnen. Ze zijn met de hand gemaakt, maar zijn erg snel beschadigd. Gelukkig komen er nieuwe.

De voorstelling start normaal. Het loopt prima. Tijdens de intocht is er een klein misverstand met onze ezel. Na het genezen heeft hij niet zo veel zin meer om Abbie op de rug te nemen. Verder tot de pauze geen bijzonderheden.

Tijdens de pauze maken Flikken Tegelen contact op met Flikken Jeruzalem. De Tegelse politie heeft aandacht voor het uniform van de Romeinen. Leuk hoe twee verschillende orde handhavers met twee eeuwen verschil met elkaar staan te praten. Abbie geniet van zijn broodje, maar heeft snel zijn buik vol. Nee niet van de spanning maar de kip nuggets van voor de voorstelling zitten nog in de maag.

Deel twee van de voorstelling loopt ook lekker. Tijdens de kruisweg bezeerd Abbie zich, gelukkig gaat het gewoon door. Even later gaat het met Erik Stoffels echt mis. Met zijn neus raakt hij een harnas van een collega Romein. Hevig bloedend begeeft hij zich achter het toneel om zich te laten helpen. EHBO wordt opgeroepen, maar voordat zij bij Erik zijn neemt voorzitter Wim Beurskens actie. Hij neemt Erik mee naar zijn praktijk en hecht hem. Nog voor de uitvoering is afgelopen is Erik gehecht en wel weer terug. Een geruststelling voor zoon Jim. Erik is nu letterlijk en figuurlijk aan de Passiespelen gehecht!

Ook vandaag weer vele mooie woorden voor Abbie. Twee van zijn broers zijn vandaag komen kijken. Hadden ze medelijden? "Nee hoor, ik wol volgende keer wel komen helpen", verteld een broer mij. "Nee hoor, prachtig! Ik kom zeker nog een keertje kijken". Vandaag is Schutterij Sint Martinus aanwezig. Ze laten zien hoe je kogels maakt, en je mag een schot wagen. Natuurlijk zijn koning Rob en Koningin Evelien erbij. Naast de schutterij werken zij ook mee aan de Passiespelen.

De collega's uit Schönberg waren ook onder de indruk. Mooie woorden van hun! Een visueel gehandicapte bezoeker, complimenteert Nard Reijnders. Hij had geweldig genoten van de muziek. Ook het operette gezelschap uit Maastricht waren erg enthousiast.

Misschien wel de mooiste woorden kwamen vandaag uit de mond van Theo Sturme. Hij was er behoorlijk stil van. "Geweldig, emotioneel. Geen tranen maar wel natte ogen. Maar waarom? Misschien wel omdat dit gewoon in je woonplaats Tegelen plaats vindt. Gemaakt door mensen waar je er velen van kent. En dan een voorstelling die je volledig meeneemt. . Samen met een geweldig decor, en de prachtige muziek........ Of was het toch iets anders?"

 

Zondag 2 juni 2015

 

Het zou deze dag mooi weer waren de voorspellingen. Dat blijkt allerminst het geval Als ik morgens wakker wordt regent het. Ai dat wordt niet zo mooi vandaag. maar ach wat nu valt, is weg.

Op weg naar Tegelen rijdt is het al droog. Gelukkig. Vandaag de tweede voorstelling voor het KBO. 2000 leden bezoeken vandaag onze voorstelling. Mooi man!

Bij binnenkomst gaat het eigenlijk zoals altijd. Abbie is al druk bezig. hij schouwt met een nieuwe doornenkroon. Een groene. Vorige week heeft Brigit takken geplukt en het eindresultaat mag er zijn. Er zijn vandaag meer nieuwe zaken. Stond Cees vorige week nog op een gammel tafeltje, heeft hij nu een podium voor zijn notes. We zijn toch al een tijd bezig, te gek dat men gewoon doorwerkt om het nog meer af te maken! Barabas heeft een tatoeage met een 6? Zes moorden, of voorstelling 6? Zondag toch nog maar eens kijken.  Mooi is te zien dat iedereen aandachtig luistert. Ook de grimeploeg staat buiten. Ze doen met hun clubje ook mee met de yell. Leuk om te zien. omdat het licht regent zoeken sommige toch verschuiling. De ene staat onder de parasol, terwijl de andere de sluier neemt.

De Voorstelling gaat prima! Op een kleinigheidje na. Tijdens de geseling breekt de ketting. Na 12 slagen ligt Abbie in het zand. Oei, wat nu? Die zelfde gedachte gaat ook door het hoofd van Bert en Jacques. Ze lossen het prima op. Met de ene hand houden we Jezus vast terwijl de andere de zweep hanteert. Na 19 stopt Pilatus. (oeps, 20 te weinig).

Op twitter vonden we een reactie van Abbie:

Abbie Chalgoum @Abbie1979 @ArjanLL @mariokremers ik ben toch ook het zonnetje in huis.Geen kroon en minder slagen, ik ben gematst vandaag. Hahaha. #passiespelen #Jezus

De natuur helpt flink vandaag. Zodra Abbie het kruis pakt gaat het regenen. Dit maakt het nog dramatischer. Zeker tijdens de sterfscène.

Het applaus blijft geweldig, Zeker uit 4000 handen. Misschien wel het mooiste geluid dat er bestaat.

Na de voorstelling opwarmen. Pakt de ene een borrel, geniet de andere van een warme chocomel. Pip & Saartje zijn er vandaag om kleine en grote kinderen het gezicht (of iets anders) te versieren. Er komen mooie creaties voorbij lopen. Clown Tallie maakt werkelijk de mooiste creaties van ballonnen.

Zit na de voorstelling bij de ene de haar erg netjes, heeft de andere grote problemen. Zit het bij Johannes Thijmen erg mooi, is de föhn bij Yvonne waarschijnlijk ontploft. (grapje Yvonne, was mijn schuld)

Walter laat me trots zijn zakje chips zien. Van Suzanne gekregen omdat hij de stenen steeds terug brengt. Ineke Giesen laat me haar mooie tatoeage zien. mooi he? Bij de uitgang tref ik haar man Leo. "Daar ga ik vanavond eens goed naar kijken", zegt hij met een lachend gezicht.

Mooie voorstelling, met een goed gevoel naar huis. Op het parkeerterrein staat de bus van Cees. Leuk! Het Sanhedrinshirt hangt erin!

 

Zondag 07 juni 2015

 

Vandaag al weer tijd voor de zevende voorstelling. Het gaat al weer hard. Nog even en we zijn al weer over de helft. Ben vandaag al vroeg in de Doolhof. Dochter Fabienne heeft vannacht bij een mede passiespelertje in Tegelen overnacht. Omdat ze met de fiets naar Tegelen is gegaan heb ik na de voorstelling de taak om met haar terug te fietsen. Dus eerst naar schoonmoeder om haar fiets op te halen en de hond erheen te brengen.

In het Theater maak ik een rondje. Zo vroeg dat er nagenoeg nog niemend is. We weten allemaal dat Frans Lommen mooie foto's maakt. Het Infohuisje hangt er mee vol! Indruk maken de prachtige foto's van Lotte, die de vrouw van Pilatus speelt. Terug achter het toneel is het al wat drukker. Het is een mooie dag vandaag met 1800 bezoekers waaronder enkele Passiespelers uit Frankrijk. In de grime ruimte raak ik in gesprek met pastoor Dautzenberg. Hij wil net als vorig seizoen wel een keertje meespelen. Hij heeft echt niet de tijd om wekelijks zijn werk te laten liggen. Ik probeer hem ervan te overtuigen dat het voor een pastor misschien niet gek is om een keertje gekruisigd te worden. Ik vertel hem dat het voor een pastoor toch een uitgelezen kans zou moeten zijn om dit van dicht bij mee te maken. "U heeft het zo vaak over jezus, dan zou het toch prachtig zijn als u een keer deze ervaring mocht meemaken?" Arjan legt mijn vraag op foto vast en je ziet duidelijk dat hij twijfeld.

De voorstelling verloopt prima. Ik krijg het gevoel dat het weer erg goed gaat vandaag. Er zijn wat aanpassingen die er goed uit de verf komen. Het publiek lijkt erg geraakt vandaag.

Na afloop natuurlijk weer het gebruikelijke tafereel. Gasten welke ons komen verassen met een bezoekje. Onder hen de Passiespelers uit Loudiac. Zij hadden, ondanks ze het niet hadden kunnen verstaan, genoten van de voorstelling. Heel anders als bij hun. Ook de vriendin van Abbie is er vandaag weer. Nina Müller moet Abbie de komende tijd ook nog delen met vele anderen. Niet alleen met het publiek dat elke week weer laten weten dat wij zo'n mooie Jezus hebben, maar ook met de collega Passiespelers. Ze blijft lekker op de achtergrond maar krijgt prima mee hoezeer onze Jezus geniet. "Hij gaat met veel plezier elke zondag naar de Doolhof. Dat kan alleen maar omdat het hier zo geweldig leuk is." Ik weet zeker dat we Nina vaker zullen gaan zien.

Ons Europassion bestuurslid Lex Houba geeft de franse gasten een rondleiding door het theater, en daarna nog met iedereen even op de foto.

Een mooie dag, die voor mij echter nog niet klaar is. Met Fabiënne nog met de fiets naar Wanssum. Om 21:00 uur rijden we ons dorpje binnen. Was misschien toch wel beetje ver!

 

Zondag14 juni 2015

 

Het is vandaag anders dan de normale Passiespel zondag. Vandaag zal ik alleen richting Tegelen moeten.

Voordat ik echter richting de Doolhof ga, eerst nog samen met dochter Fabiënne naar Overasselt. Op de velden van Ona zijn vandaag de Korfbal-Regio-Cluster wedstrijden. Ui alle korfbalclubs in de regio Oost zijn meiden geselecteerd om de regio Oost te vertegenwoordigen. Je speelt dan om de Nederlandse Titel. Korfbal is naast de Passiespelen een grote hobby, en gelukkig kan ik toch nog 1 wedstrijd zien. Deze wordt door Oost gewonnen met 3-9. Fabienne droeg tijdens deze wedstrijd de aanvoerstersband.

Na de wedstrijd in de auto naar Tegelen. Rijdt lekker door, gelukkig niet druk op de weg. In Tegelen gebeurt wat vreemds. Ik sta voor het stoplicht te wachten, voor mij een motor. Achterop een kind. Bij groen trekt hij op, even verder een spuitgas en weg. Maar wat zie ik daar? Er vliegt wat door de lucht? De helm van de Passagier. Deze stuitert op de weg, en komt midden op de rijbaan tot stilstand. Ik stop, pak de helm van de weg en geef hem terug aan de passagier, die ondertussen weer terug is komen rijden. "Dankjewel", klinkt uit de mond van de motorrijder.

Het is tien over één als ik in de Doolhof arriveer. Eerst even Pap een hand geven. Afgelopen dinsdag is hij 75 jaar geworden. Ik had hem nog niet gezien. De squad heeft vandaag eiegen petjes. Omdat Fabienne er niet is neem ik haar petje maar in ontvangst. Dan meteen omkleden, zender halen en extra haren omhangen. Dan luisteren naar de "notes" van Cees. Hij had echt genoten vorige keer. Zeker de mooiste voorstelling tot nu toe! Natuurlijk zijn er nog altijd puntes om op de i te zetten. Je merkt wel dat we vandaag geen dikke stift nodig hebben om de punt te zetten maar een klein puntje blijft er altijd. Na de Yell klaarmaken en we beginnen.

Vandaag toch nog wat nieuws: Was een aantal weken geleden Remco "gepromoveerd" tot apostel. Hierdoor was er een functie vacant bij de tempelwachters. Afgelopen week is Joey Smets aangenomen en hij vervult vanaf nu deze taak! Welkom bij onze club Joey!

Na zo'n positieve woorden ben ik altijd bang dat daarna de voorstelling slechter gaat. In de eerste scene zat een kleine hapering, even schrik ik. Dit gaat toch niet zo'n voorstelling worden? Nee hoor, het gaat lekker. Tijdens de pauze even contact met Overasselt, Oost speelt tegen West. Tijdens de zaalwedstrijden verloor Oost dit dik, Nu verliezen de dames uit Oost weer, maar met mindere cijfers. 5 tegen 8. Jammer!

Na de pauze gaat het super! Alles loopt als gesmeerd. Een groot applaus krijgen we als dankjewel.

Na afloop verteld Cees dat we voor de pauze erg snel waren. Minuten sneller dan normaal. Kan natuurlijk ook zijn dan zijn horloge nieuwe baterijen heeft. Na de pauze was het geweldig.

Na de voorstelling komen weer diverse gasten ons bezoeken. Het lijkt wel wat afgezaagd, maar weer veel lovende woorden. Onder hem een oud chirurg uit het ziekenhuis, Dhr Verstappen. Er komt iemand naar mij toe die me aanspreekt over mijn stille spel. "Geweldig om te zijn wat er buiten het spel nog meer allemaal gebeurt", ik denk dat ik nog een keertje kom kijken. Abbie leidt wat oud-collega's rond. Maar heeft ook zeker aandacht voor iedereen die weer met hem op de foto wil en wat tegen hem wil zeggen. Hij heeft het er maar druk mee. Een bezoeker laat me trots de foto zien hoe ze met Abbie op de foto staat.

Bezoekers hebben ook veel aandacht voor de trucs van ons. De kroon en de lans worden gedemonstreerd. Marc laat zien hoe het werkt met de lans. "Oei bloed op mijn broek!"

Ik een map met oude foto's herkend mam pap. Kei leuk, dit moet een foto zijn van 1971. 44 jaar geleden. Toen was pap 31. Lang haar en een baard, hahahaha.

Hayke Bongaarts loopt vandaag met zijn goocheltrucs rond. Geweldig wat hij kan maar zeker ook hoe hij het weer weet te brengen. Tot tranen toe weet hij ons Passiespelers aan het lachen te maken. Waar haalt hij het toch vandaan, vragen diverse mensen mij. De passiespelkids hebben bijzonder veel aandacht voor de trucs maar snappen er helemaal niets van.

Nu snel naar huis om de verhalen uit Overasselt te gaan horen. Het was weer een mooie dag! Op naar volgende week!

 

Zondag 21 juni 2015

 

Mooie voorstelling gespeeld vandaag, weinig te melden...

 

Zondag 28 juni 2015

 

Nadat we vorige week ons dagboekje leeg lieten, zijn we vandaag weer vol aanwezig.

Vandaag voor mij een bijzondere zondag. Niet alleen omdat we weer met z'n allen naar Tegelen rijden, maar ook omdat ik weet dat Marjo Jenniskens vandaag tot de gasten. Marjo werkt bijna het hele jaar in Nepal, en was voor kort daar toen tot twee maal de aarde beefde. Een zware periode voor haar en de mensen in Nepal. Om wat terug te doen voor al het goede werk wat ze daar doet, heb ik haar kaarten aangeboden voor de Passiespelen welke ze met beide handen aanpakte. Samen met haar broer en schoonzus is ze vandaag aanwezig.

Vandaag draaien ook de camera's van Bart Hölscher. Met 5 camera's wordt er vandaag een registratie van het spel gemaakt. Omdat ik erg geïnteresseerd in televisie kan ik het niet laten om toch even te gaan kijken. Op de tribune de 5 camera's en naast het toneel 2 grote wagens. 1 wagen met de beeld regie, en de anderen voor de geluidsopnames. Wie zie ik daar? Grote vriend Joop Koenen. Jaren geleden maakte ik bij Omroep Venray samen mooie radioprogramma's. Erg leuk om hem hier te treffen. Hij werkt mee aan de geluidsopname.

Wie tref ik voor de voorstelling. De dochter van Johnny Kraaykamp sr. Ze is erg onder de indruk van het theater en erg benieuwd naar de voorstelling. Ze moet erg om me lachen als ik met mijn pijp lokjes voorbij kom. Marcel (Judas) krijgt een mooi cadeau. Een draak! Hij is er door ontdaan. "Gewoon zomaar??? Dat maak je alleen hier mee! Abbie zijn microfoon staat achter het toneel aan zodat iedereen kan horen wat hij zegt. "Kan iedereen even luisteren", grapt onze jezus...

Na de "pep-talk" van Cees start de voorstelling. Het gaat naar mijn menig best goed!

In de pauze raak ik in gesprek met oude vriend Joop. Hij verteld mij dat de man die het geluid opneemt een echte pro is. Hij werkt mee aan Pinkpop voor de tv. Misschien wel het bekendste is misschien wel dat hij tekende voor het geluid bij de rondvaart van Willem Alexander bij Armin van Buuren.

Ook het tweede gedeelte gaat prima. Misschien wel het mooiste moment is tijdens het applaus. Op de derde rij zit mams van Abbie. Naast haar een jonge meid die helemaal uit haar pan gaat. De mensen voor haar kijken om. "Mijn broertje, mijn broertje", schreeuwt ze als Abbie op loopt. Ontroerend om te zien, wat een zusterliefde!

Na de voorstelling leidt ik Marjo rond, en krijg ik een aandenken aan haar. Ook de dochter van Johnny Kraaykamp sr was ontdaan. Ik heb veel gezien in mijn leven maar dit nog nooit! Een mooi einde aan een mooie voorstelling.

In de Doolhof is het nog een tijd onrustig!

 

Zondag 07 Juli 2015

 

Na een bloedhete week is het vandaag weer tijd voor de elfde voorstelling van de passiespelen in Tegelen. Er zijn vandaag omdat het weer een warme dag voorspeld wordt diverse maatregelen genomen om het spel vandaag ook veilig te laten verlopen.  Er is veel water om tijdens het spel te drinken, en het aantal EHBO-ers is vergroot. Tijdens de voorstelling zitten er op de eerste rij deze hulpverleners op de eerste rij om de spelers in de gaten te kunnen houden.

Bij binnenkomst in het theater staat de disco voor na de voorstelling al klaar. Vandaag zit tussen de 1450 aanwezigen Siemon de Jong. Onder het grote publiek beter bekend als de presentator van de taarten van Abel.

Dawn is vandaag jarig dus zing ik haar toe met het lang zal ze leven… Wel erg hard zodat iedereen ook weet dat ze jarig is vandaag.

Als ik mijn kostuum aan heb merk ik de warmte meteen. Gelukkig is er een frisser briesje die voor wat verkoeling zorgt. Ook de diverse andere verkoelingen, zoals ijswater kunnen hun werk vandaag goed gaan doen.

Paula doet vandaag de “notes” voor de voorstelling. Cees heeft de voorstelling alleen vanuit de regiewagen kunnen zien, waardoor hij geen totaaloverzicht van de voorstelling heeft. Het was een erg mooie voorstelling.

Dan op richting de start van de voorstelling vandaag. Na scene 1 merk ik meteen dat drinken belangrijk is vandaag. Zo stilstaan in de volle zon in niet makkelijk. Maar meteen achter het toneel weer wat drinken. Ook maak ik mijn sjaal nat zodat ik een lekkere koude nek houdt. Dit werkt prima!

Buiten erg warm verloopt de eerste helft prima! Alleen op het einde wat vreemds. Bij het wegduwen zakt Abbie door de knietjes. Dit doet hij normaal nooit? Achter merken we dat hij ook last heeft van de warmte. Gelukkig gaat het na wat chips, dextro en drinken snel weer wat beter met hem. Daarna op een rustigere plek even lekker bijkomen. De moeder van judas komt nog even voorbij met een enorme zak chips.

Gelukkig gaat het gedeelte na de pauze prima. De kruisiging wordt vandaag enorm versterkt door de wind die opsteekt en de bomen laat dansen. De natuur reageert op het sterven lijkt het wel. Geweldig als dit gebeurt. Je ziet het publiek ook rondkijken met een blik van WAUW! (kan natuurlijk ook zijn dat ze aan het kijken zijn hoe we dit technisch gemaakt hebben?) Ik let wel heel erg goed op Abbie hoe hij aan het kruis reageert. Ziet er allemaal prima uit, gelukkig!

Na de voorstelling zie ik snel genoeg Siemon de Jong achter het toneel. De jeugd schaart zich om hem heen om met hem op de foto te kunnen. Arjan Ederveen is er ook bij. Geweldig om hem een keertje in levende lijve te mogen zien. Toch iemand uit mijn jeugd. Eerst echter een dikke knuffel voor Abbie die zich mooi door de tweede helft heeft gevochten. Alles ging prima.  Ik leidt nog een groep van mijn nicht rond. Deze vormelingen en misdienaars uit Sint Hubert zijn  vandaag ook komen kijken en hebben zichtbaar genoten. Erg veel aandacht is er voor het kruis en Abbie. Daar willen ze allemaal wel mee op de foto. Dan ook nog met de programmamaker van de taarten van Abel op de foto en hun dag kan niet meer kapot. Bij onze collega’s uit het Duitse Wintrich is de wind aan het einde ook het gesprek van de dag.

De passiespel jeugd zoekt ondertussen verkoeling mat emmers water en sponsen. Wel uitkijken dat ze geen publiek raken met het rondslingerde water. Ik neem afscheid van Siemon en Arjan en begeef mij richting huis. Lekker uitrusten van deze zware, warme dag.  Ik merk dat het moment in de pauze me meer heeft gedaan dan ik dacht. Abbie is ondertussen meer dan een collega Passiespeler voor mij geworden. We hebben ook af en toe door de week contact en ik ben erg blij dat ik dit seizoen met hem mag spelen.

In de tent  is het disco, waarbij de jeugd zich ook prima vermaakt. Rond de klok van 22 uur komt er een einde aan weer een erg mooie dag in de Doolhof.

 

Zondag 12 juli 2015

 

Vandaag voor mij een drukke dag. De komende weekends zullen nog drukker zijn dan deze. Vanaf volgende week 2 voorstellingen per weekend.

Toch naar de Doolhof waar ik vandaag redelijk op tijd moet zijn omdat Peel en Maas tv aanwezig is om opnames te maken van alle Venraynaren die meespelen in de Passiespelen. Gesprekje gehad voor de camera van Wim Wijnhoven met Ron Koenen. Daarna klaarmaken voor de voorstelling.

Gelukkig loopt het prima. De regen die naar beneden valt geeft een vorm van extra drama. Toch gaat er wat mis in de voorstelling. Tijmen (johannes) wordt niet goed, al direct in het begin. Ik heb hier niets van gezien en krijg dit pas te horen in de pauze.

De voorstelling verloopt prima, en iedereen heeft het idee dat we weer een mooie voorstelling spelen. Bij het applaus komt Cees op met aan de hand Tijmen. Als het laatste muziekstuk start neemt Cees het woord, hij verteld het publiek wat er gebeurt is. Waarschijnlijk hebben de bezoekers niets gemerkt, maar toch even een dikke pluim voor Ivo Haanen welke zonder aarzeling deze rol overgenomen heeft. Een warm applaus voor hem van de 1450 aanwezigen.

Na de voorstelling ga ik weer snel naar huis.

Normaal publiceren we niets wat we besloten delen, maar deze wou ik de facebookloze Passiespelers toch niet onthouden:

Thijmen schreef dit:

Familie

Volgens Van Dale betekent het: een band tussen bloedverwanten

Maar het betekend het meer. Het betekent: warmte, vertrouwen, om elkaar geven, op elkaar letten, er voor een ander zijn, samen delen, samen zorgen, en nog veel meer.

Wanneer je ziek bent zoals ik met mijn epilepsie dan zijn er momenten dat je merkt dat familie meer betekent en niet alleen door bloedverwantschap kan ontstaan. Zondag ging het even niet. Ik moest even een stapje terug doen en mij laten helpen... door mensen die voor mij zorgde. Die betrokken waren. Actief en passief. Die me in bescherming namen. Geen bloedverwanten maar het voelt als de warme mantel die als familie aanvoelt. Namen noemen doe ik niet omdat ik bang ben iemand te vergeten. Iedereen die de afgelopen dagen een berichtje heeft gestuurd, een schouder, een gesprek of mij simpel in gedachte had. Dankjewel. Alle warme familieleden van de passiespelen.

Het gaat trouwens goed met me en zaterdag sta ik er weer. Wetende dat er een sterke familie achter mij staat. Met een geweldige stand in. Dit wilde ik even kwijt voor het slapen gaan. ‪#‎welterusten‬

 

Zaterdag 18 Juli 2015

 

Vanavond is het de eerste avond voorstelling. Als ik richting de Doolhof ga voelt het als een repetitie. Normaal repeteerde we in de avond dus een licht dejavu is er wel.

Vreemd gevoel om zo rond de klok van 17 uur de Doolhof te betreden. Je merkt dit in de hele groep. De commotie van de vorige week doet nog de ronde. De uitval van Thijmen en het invallen van Ivo. En echt niet alleen omdat het vandaag in de krant stond.

 

De voorstelling gaat mooi van start. Herodes 2010 zit op de tribune. Robert Bouten zie ik meteen zitten. Verder gaan we lekker van start. Tijdens het laatste avondmaal hoor ik wel iets vreemds maat kan het niet plaatsen. Achteraf blijkt dat iemand Door een kruk gevallen is en op weg is naar het ziekenhuis. Voorafgaand aan de pilatus scène zie ik Walter Helsen vallen. Gelukkig gaat dit goed.

In de pauze is het natuurlijk het gesprek van de voorstelling. Laten we hopen dat het niet te erg is en dat ze snap weer gezond mag worden.

In de pauze wat drinken en heerlijke loempia's en ik ben klaar voor deel 2!

Deel 2 van de voorstelling loopt ook prima. Ik weet zeker dat alle Passiespelers net na de pauze omhoog gekeken hebben. Een enorme ballon hangt boven het dak van de tribune. Daar zouden heel mooie foto's uit gemaakt kunnen worden. Misschien komen we ze wel een keertje tegen op Internet.

Wat verder opvalt is een klein jongetje in het publiek welke op de schoot van zijn moeder is gekropen en de handen voor de oren houdt. Misschien toch allemaal een beetje te spannend allemaal.

Het applaus is weer geweldig. Achter het toneel ontmoeten we onze oude Herodes uit 2010 Robert Bouten. "Geweldig. Heel anders dan de vorige keer. Een heel ander verhaal... nou ja dat niet helemaal. Maar wat is het geweldig". Dit verteld hij allemaal als hij de oude collega's feliciteert. Maar zeker heeft hij een dikke knuffel over voor onze Abbie.

De avond valt langzaam over de Doolhof. Mensen zoeken toch sneller de weg naar huis. Morgen is het weer vroeg dag en hebben we weer een voorstelling waarbij we fris voor de dag moeten komen.

Tijdens de weg naar huis moet ik toch nog even denken aan de vrouw die vandaag viel. Hopelijk valt het mee... Dat dit nou de dertiende voorstelling moet gebeuren..... Verder zit de dertiende voorstelling er op. We zijn dus over de helft! De tijd gaat snel en voor je het weet is het afgelopen. Maar we hebben er nog 12 te gaan. GENIETEN!!!

 

Zondag 19 juli 2015

 

Vandaag de tweede voorstelling in 1 weekend. Niet voor de eerste keer want in het begin hebben we dat ook gehad met een goed gevoel vandaag naar het theater.

In het praatje van Cees wordt iedereen weer met de neus dezelfde kant uitgezet. We hebben een geweldige voorstelling maar we kunnen hem nog mooier maken. Even wordt Cees gestoord door 2 jongens die op een dropveter (microfoonkabel) staat.

Alles gaat zoals het altijd gaat. We begonnen lekker. En lopen mooi door de voorstelling zoals elke keer. Het voelt goed.

In het publiek de burgemeester van Oberammergau, misschien wel de grootste Passiespelen van de Wereld. Naast hem Gé Reinders, de Limburgse zanger. Verder de Loco Burgemeester van Venlo Wim van den Beucken, mensen van het Draaksteken en collega passiespelers uit het Belgische Ligny.

In de pauze even bijkomen en op naar het tweede gedeelte. Laten we hopen dat we de mooie voorstelling tot een geweldig eind kunnen brengen.

Ook na de pauze loopt de voorstelling prima door. Indrukwekkend is een reactie van een toeschouwer op de eerste rij als Abbie de Doornenkroon op krijgt. De schrikkende blik en de hand voor de mond spreken boekdelen. Tijdens de kruisweg iets raars. Tijdens zijn tekst onder het kruis, slaat hij een stuk over. Daarna de val en die gaat flink mis. Kermend van de pijn licht hij op de grond. "Mijn arm", horen we hem roepen. Gelukkig gaat het goed tot het einde van de voorstelling.

Na de voorstelling kijkt huisarts Wim Beurskens meteen naar de arm. Gelukkig niets ernstig. Een kneuzing. Dan weer de aandacht voor alle gasten. Een speciale Erehaag voor de aanwezige Generaal Noordzij. Bij zijn komst achterom groet hij de Romeinen. Een bijzonder moment toch.

De reacties van Gé Reinders waren  mooi. Op zijn Limburgs geeft hij aan dat hij enorm genoten heeft van de voorstelling. Voorzichtig krijgt Abbie van hem een hand, doet nog pijn.

Net als alle andere keren heeft Abbie weer aandacht voor iedereen die hem wil spreken. De burgemeester van Oberammergau samen met zijn vrouw, Gerd Leers (oud burgemeester Maastricht) en alle andere gasten proberen op de foto te gaan met onze Jezus.

Achter het toneel wordt hard gewerkt aan het optreden van de Valkenier. Diverse kleine en grote Roofvogels zitten al te wachten. De ene nog mooier dan de andere. Indrukwekkend is de Zeearend. Een enorm groot beest. De show is erg mooi. De grote uil heeft er geen zin in. Eenmaal los vliegt hij richting het drankverkooppunt waar hij een lekker stekkie op het dak vind. Wat de valkenier ook probeert hij komt niet naar beneden. Voor de uil kan de Valkenier het dak op. Dan maar door met andere vogels. Tijdens de show probeert een hulp de uil van het dak te halen. Dit lukt!

Gelukkig kunnen we hem ook nog van dichtbij zien vliegen. Soms tot grote schrik van de jeugd, als de grote vogel voor hun voeten land. De Zeearend scheert over de koppies van de jeugd die snel wegduikt.

 

Weer een mooie dag die ten einde komt. Volgend weekend weer 2 voorstellingen en dan gaat de teller hard. Na volgend weekend nog maar 9. We zitten dan in de enkele cijfers

 

Zaterdag 25 juli 2015

 

Vandaag is het al de hele dag stormig weer. De wind waait erg hard. Soms denk je zou het vanavond wel allemaal goed gaan? Snel even kijken op de weerpagina van 1Limburg:

Vanmiddag draait de wind naar W tot NW en wordt vrij krachtig tot krachtig, en tijdelijk mogelijk hard, windkracht 5 tot 7 Beaufort. Er zijn daarbij zware windstoten van 80 tot 100 km/uur te verwachten.

Het is geruime tijd bewolkt en er zijn buien of lange perioden met regen.

Vanochtend werd het tijdens zonnige perioden ongeveer 20 graden. Vanmiddag is het koel weer met 14 tot 16 graden.

Vanavond neemt de WNW wind snel in kracht af. Het wordt droog en vrij helder en tegen middernacht is het ongeveer 12 graden.

Dat ziet er dus wel redelijk uit... Ook zijn er vanuit de Passiespelen diverse maatregelen genomen. De grote tent is voor de voorstelling gesloten. Ook wordt er niet gestempeld voor aan de poort. Vanavond blijft een groot gedeelte van de jeugd overnachten in de Doolhof en houden ze een puddinggevecht. De jongeren van vorig seizoen weten hoe leuk dit was! Erg jammer dus van het mindere weer. Hopelijk komt het nog goed. Met rond de 1000 bezoekers mogen we ook best tevreden zijn vandaag. De avond voorstellingen worden over het algemeen iets minder bezocht dan de middagvoorstellingen, maar 1000 bezoekers zijn toch heel wat! Onder de bezoekers vandaag collega's uit Neumarkt in Duitsland.

Bij binnenkomst kloppen alle gegeven. Geen stempelpost, deze is nu in de kinderruimte. Ook de grote tent is nog verboden gebied. Het is koud dus maar snel in de kleren vandaag. Abbie heeft iets vreemds? Er zit iets op zijn voorhoofd.... Waarom ikke, vraagt hij mij, terwijl hij naar zijn plopkapje op zijn voorhoofd kijkt. Hij heeft het ook koud en tijdens de speach van Cees, geef ik hem mijn jas. Ik heb het toch warm zat. In de grime ruimte is het weer gezellig!

Dan gaan we van start. Tijdens het oplopen zwaait iemand heel hard in het publiek. Een collega van korfbalvereniging de Peelkorf laat nog even duidelijk zien waar ze zit! Leuk. De Voorstelling verloopt zonder problemen. Een extra mooi detail vandaag is dat hoe slecht het weer ook was, tijdens de start van de voorstelling breekt de zon door! Ook de wind gaat liggen zodat we mooi aan het einde komen.

Mijn gasten van de Peelkorf waren onder de indruk van de voorstelling en wilden graag met mij op de foto. "Leuk voor op de site van de Peelkorf", zegt Rianne. Dan zien ze Abbie.. "OOO, daar wil ik ook wel mee op de foto", en meteen sta ik weer met beide voetjes op de grond. Ja ik ken mijn plaats wel. "Met deze mooie Jezus (en zijn sixpack) wil ik graag op de foto, maken de dames mij bekend. Dochter Fabiënne loopt met de familie Janssen rond. De dochters zijn de vaste majorette partners van Fabiënne en zijn vandaag komen kijken. Natuurlijk extra goed gelet op de brandende baton!

Als de meeste gasten vertrokken gaat voor de jeugd beginnen waar ze erg lang naar hebben uitgekeken, Het puddinggevecht.

 

Zondag 26-07-2015

 

Als ik vandaag de Doolhof binnen kom zie ik nog duidelijk de overblijfselen van gisteravond. We kunnen weer gewoon op de normale plek stempelen, want het weer is weer goed vandaag. Mark is nog druk aan het opruimen. Bij de jeugd is het nog het gesprek van de dag.

Tijdens een rondje tref ik een man en en vrouw uit de buurt van Hellendoorn welke nu op vakantie zijn in Arcen. "Ik wilde hier zo graag heen. Ik ben hier nog nooit geweest en zag het op tv en raakte enthousiast." Als ik vertel dat we beginnen met de Emmaüsgangers zie ik de tranen in de ogen van de vrouw opkomen. "Mijn moeder is na het overlijden van mijn vader opnieuw getrouwd. Tijdens het huwelijk werd dit verhaal verteld. Mijn moeder is vorig jaar overleden. Dat de Passiespelen dit jaar hiermee gaan beginnen kan toch geen toeval zijn?" Vragende ogen kijken mij aan. Ik wens hun een mooie voorstelling en vraag haat na afloop achter. Hopelijk krijg ik haar reactie achteraf ook te horen...

Tijdens de notes van Cees worden vele complimenten uitgesproken voor de voorstelling van Gisteren. Zeker over het spel van Owen en Leon. Owen gaf de doornenkroon vrij hard aan Leon, die duidelijk liet zien dat het pijn deed. Cees vraag om het volgende keer voorzichtiger te doen. Blijkt achteraf dat dit afgesproken was, geweldig dan houden we dat zo. Natuurlijk ook aandacht voor de 2 speelsters welke gisteren voor wespen gestoken werden. "En dan gewoon doorspelen."

De voorstelling gaat prima. Tot aan de pauze geen bijzonderheden te melden. Op 1 dingetje na. Jezus Abbie ruilt het bad in voor de douche. "Ik dacht dat niemand dat gehoord zou hebben, maar het zijn er meer dan ik dacht", aldus onze Jezus.

In de pauze staan de eerste resultaten van Heel Passiespelen bakt al in de tent te bewonderen.

Nog even wachten met proeven. Eerst nog het gedeelte na de pauze.

Na de pauze gaat het ook weer erg goed. De vonken vliegen er vanaf. Tot het moment dat Pilatus Jezus ter dood veroordeeld. We lopen normaal af maar normaal komt Judas' moeder ons tegemoet. ik kijk richting de plek waar Judas zich verhangt. Ik zie Marcel nog op de muur zitten en springen. Hij valt meer dan 1 meter omlaag en blijft hangen in zijn tuigje. Meteen weet je dat er wat mis is. Dit ging niet goed. bij de tempel aangekomen merken we dat het echt fout zit. We sturen 2 extra tempelwachters erheen die met een ladder Marcel en Marc, die boven op de muur staat, te helpen. Het publiek heeft goed in de smiezen dat er wat mis is. Er ontstaat commotie. Als door de brute kracht van Marc, Marcel op de muur komt, volgt er een warm applaus van het publiek. Klein extra detail van vandaag. Edtith heeft onder het kruis voortdurend contact met een vlinder. Verder verloopt het prima.

Na de voorstelling blijkt dat het voor Marc te veel geweest is. Een enorme pijn in de rug zorgt ervoor dat de EHBO de Ambulance laat komen. Marc gaat richting het ziekenhuis. Een bedompte sfeer achterlatend in de Doolhof. Iedereen is erg ontdaan over wat er met onze lieve collega gebeurt is. Marc die zich afgelopen nacht zo heeft ingezet om het leuk te maken voor de jeugd eindigt zijn dag zo. Gelukkig blijkt later dat er geen ernstige schade is, wel moet hij een nachtje blijven slapen, maar het ziet er goed uit. Wat een dag!

 

Zaterdag 01 Augustus 2015

 

Geen eigen bijdrage maar een stukje tekst van Arjan Langen:

Het spelen van ons Passiespel is het krachtigste gebed dat wij als medewerkers van de Passiespelen in huis hebben. Dat bleek al eerder toen we in staat waren om - met Gods hulp - samen regen en storm te bedaren. Vandaag heeft ons spel een andere storm voorlopig doen stillen. 'Houd moed', zo klonk het al zeventien keer in de Doolhof. Vanavond hadden die woorden een veel diepere lading. En gelukkig eindigde de avond, die begon in mineur, uiteindelijk toch nog met een positief bericht. Eens te meer werd duidelijk dat onze eigen boodschap er één is met eeuwigheidswaarde: er is altijd hoop want de Liefde is en blijft veel sterker dan welke tegenslag dan ook...

 

Zondag 02 Augustus 2015

 

Geen bijdrage..

 

 

Zaterdag 08 Augustus 2015

 

Geen bijdrage...

 

Zondag 09 Augustus 2015

 

Geen bijdrage...

 

 

Zondag 16 Augustus 2015

 

Eigenlijk kun je de dag van vandaag samenvatten in 1 woord. NAT! Sinds zaterdag valt er al water uit de hemel en gedurende de zondag is dat niet veel minder geworden.

Dus bereiden we ons voor op een voorstelling waar we nat zullen gaan worden. Natuurlijk krijg ik vandaag veel reacties op de afscheidsdienst van Irma van afgelopen donderdag. Vele hadden het erg mooi gevonden. Leuk om te horen.

Abbie wordt vandaag begeleid Door een journalist van Volkskrant. Hij is helemaal uit Amsterdam meegekomen om hen te interviewen.

In de tent is de jury druk bezig met het beoordelen van de schilderijen. Deze zullen vandaag na de voorstelling geveild gaan worden. De opbrengst zal naar een goed doel gaan. 1 schilderij is al verkocht. Het schilderij van Abbie op het kruis is voor een onbekend bedrag aan een grote onbekende verkocht.

Cees probeert in zijn praatje de zaak op scherp te zetten. Hij krijgt een special effectje als hij praat over de regen. Op dat moment vallen de druppels hard op de tent.

Voor we van start gaan met de voorstelling wordt een bezoeker geattendeerd dat zijn alarmlichten nog branden. Daarna start meteen de voorstelling, de chauffeur had dus de keus: begin missen of straks hopen op startkabels.

Zonder grote problemen lopen we Door het eerste gedeelte. Ook is het vandaag mooi om te doen, 1900 bezoekers zitten vandaag op de tribune.

In de pauze zoekt iedereen de droogte op in de tent of in het kleedlokaal.

Ook na de pauze wil het niet echt droger worden. Wel spelen we een mooie voorstelling. Wel wat aangepast aan het slechtere weer.

Bij het applaus halen zie ik in het publiek duidelijk een bordje van Ysselsteyn omhoog komen. Deze bordjes heb ik dit jaar gemaakt voor het nk van de Peelkorf.

Na de voorstelling ontmoet ik natuurlijk weer diverse gasten. Schoonmoeder met twee kennissen, Tante Lucy, twee dames van de toneelclub in Wanssum en de twee dames uit Ysselsteyn. Ik laat hun zien hoe het is om op het grote toneel te staan.

Nadat ik nog twee korte vergaderingen heb meegemaakt ga ik weer terug naar de grote groep. Het is koud en ik trek snel mijn lange broek en schoenen weer aan. De grote massa zit in de tent en luisteren naar of zingen mee met het koor wat zingt.

Dan is de prijsuitreiking van de gemaakte schilderijen. Ineke rijk de prijzen uit. Nu zijn de goede doelen ook bekend waar de opbrengst van de veiling naar toe zal gaan. Na de prijsuitreiking is het tijd voor het tweede optreden van het koor.

Tijdens dit optreden wordt er besloten om de veiling volgende week te doen. Vele spelers zijn naar huis vanwege de kou en het lijkt dus beter in dit een weekje uit te stellen. Dan wordt het voor mij ook de hoogste tijd om terug naar wanssum te gaan. Vandaag kan ik terugkijken op een mooie natte voorstelling.

 

Zondag 23 Augustus 2015

 

Vandaag gelukkig weer een warme mooie dag. Alles wijst op een mooie voorstelling. Even lekker wat anders na de heftige tijd. Als ik in het theater ben regel ik meteen wat zaken voor een commissie waar ik deel van uit maak.

Bij mijn rondgang zie ik een jasje van de beveiliging hangen.... Zal ik het aantrekken....?? Nee, niet doen Mario! Aan het publiekskant raak ik in gesprek met twee dames uit Born. Ze bezoeken voor de zoveelste keer de Passiespelen, en wilde dit jaar eigenlijk niet komen. De commotie rondom Abbie heeft er echter voor gezorgd dat ze deze beslissing verandert hebben. "Echt schandalig, dit kan echt niet. Toen we dit hoorde hadden we echt daar moeten we heen!" Leuk om te horen. Rondom de bühne wordt hard gewerkt. De plaatsaanwijzer zorgen dat de entree er piekfijn uit. Win Ververs veegt de laatste blaadjes weg zodat het er ook weer mooi bijligt.

Natuurlijk is het gesprek van de dag het afhalen van het schilderij van Abbie. Voor mij net Bassin en Adriaan.....

De Romeinen werken erg hard om ervoor te zorgen dat ze er op het toneel weer piekfijn uitzien, Pilatus heeft zelfs op zondag de "vuile" was buiten hangen. Je kunt duidelijk zien hoe de taken verdeeld zijn binnen het Romeinse hof want de vrouw van Pilatus (Lotte) doet...... eigenlijk niets?

Voor de pauze geen vreemde dingen. Alles loopt zoals het hoort. Vreemd is wel dat in vak A iemand zit met een bordje van de Peelkorf? Iedere keer als ik kijk gaat het bordje ietwat omhoog. "Ja ik heb het wel gezien"! Denk ik om te roepen...

Het weer trekt wat om. De blauwe lucht maakt plaats voor bewolking. ... Houden we het droog?????

Dat droog houden we zeker. Er valt geen regen tijdens de voorstelling. De vrouw met het bordje zit er nog steeds, en Abbie wijst me op een blonde dame in het publiek... Verder loopt ook de voorstelling na de pauze oke. Alleen bij de opkomst van Herodus zien we Wendy niet meelopen in het begin. Vanwege de wind hebben ze gekozen om haar via een andere kant te late lopen.

Na de voorstelling het gebruikelijke ritueel. De diverse gasten worden welkom geheten en iedereen geniet lekker na van de mooie voorstelling.

Dan is het tijd voor de veiling van de schilderijen. Ik mag de veiling op me nemen en doe dit met erg veel plezier. Ook de hoedjesparade is geweldig om te zien. De ene creatie is nog mooier dan de andere. Bij de kinderen een heuse sollicitatie voor de jezusrol in 2030. De verkoop van de schilderijen loopt prima! Zelf mag ik me verblijden met een schilderij van Agnes Paes. Ben er heel erg blij mee, en het heeft een mooi plaats in de hal. Een mooi aandenken aan dit bijzondere seizoen voor mij, waarin Jezus (misschien moet in wel zeggen Abbie) een bijzondere plek in mijn hart heeft gekregen!

 

Zondag 30 Augustus 2015

 

Geen bijdrage..

 

 

Zondag 6 September 2015

 

Wat gaat de tijd toch snel, realiseer ik me als ik richting Tegelen rijdt. Vandaag voorstelling 24. Hierna nog maar eentje. Het akelige gevoel van het einde speelt al op.

Vandaag een lekkere volle bak publiek. Mooi zo aan het einde van dit speeljaar dat nog zoveel mensen komen kijken. Samen met Erik Derikx loop ik vandaag een rondje door de Doolhof. Vanacht is het theater slachtoffer geworden van een inbraak. Op diverse plekken heeft men geprobeerd binnen te komen. Dat men niet van andermans spullen af kan blijven maakt me kwaad. Frank Poeth verteld ons wat er gebeurt is vannacht. Ik voel dat ik erg veel zin krijg om iemand te kruisingen.

De voorstelling verloopt op een kleinigheid prima. Abbie haalt kort Kajafas en Pilatus door de war. Gelukkig wordt hij gered doordat Erik met de juiste tekst de draad weer oppakt.

Na de voorstelling tref ik de externe leidinggevende van Irma en de mentor van Fabiënne. Allebij hebben ze heel erg genoten van ons Passiespel. Ook tref ik ik iemand die ik al jaren niet meer gezien heb. Vandaag is ze aanwezig om een cheque in ontvangst te nemen. Een paar weken geleden zijn de schilderijen geveild, en de opbrengst ging naar goede doelen. Nadat de plichtplegingen gedaan zijn halen we herinneringen op.

Nog nooit bleef ik zolang in deDoolhof. Het was er vandaag erg gezellig!

 foto's Ap van der Mark

 

Zondag 13 September 2015

 

Vanaf het wakker worden voelt het al als een speciale dag. Ik schrijf een verhaaltje voor facebook. Dit emotioneert me wel.

En dan word je wakker op een vreemde dag. Je weet dat de kalender vandaag 13 september omcirkelt is. De dag die je wist dat zou komen. Vandaag spelen we voorstelling 25. De laatste van het twintigste seizoen. Bijna 2 jaar waren Passiespelers mijn familie, en daar ben ik maar wat trots op. Het liep dit seizoen allemaal veel anders dan ik van te voren had kunnen bedenken. Toch kijk ik met een warm gevoel terug op deze tijd. Nooit zal ik vergeten wat we hebben meegemaakt. De enorme steun die we voelde tijdens de zaterdag waar Irma geopereerd werd. We werden mooi op de hoogte gehouden wat er in het theater gebeurde. Onbeschrijfelijk! De steun van iedereen na het overlijden van Irma voelde alsof we elke zondag weer thuiskwamen. Het afscheid in de kerk in Wanssum heeft diepe indruk gemaakt, en werd nog lang over nagepraat.

Vandaag de laatste keer, maar het stopt niet! Het zal nooit stoppen. Al zullen we niet meer elke zondag spelen, we hebben de mooie herinneringen waarop we terug kunnen kijken. Ik wil niemand te kort doen maar toch even enkele personen speciaal noemen. Natuurlijk eerst mijn echte familie. Abbie Chalgoum iemand die ik heel diep in mijn hart gesloten heb. Je mocht dit jaar de rol van Jezus spelen, maar voor mij speelde je hem niet. Je was hem! Arjan Langen, je hielp niet alleen Jezus met het dragen van zijn kruis. Samen met je familie en speciaal dochter Lynn Langen stond je heel dicht bij. Geert, Erik, Marcel, Ivo, Leta en Wim, jullie zeiden meteen ja toe we jullie hulp vroegen. Bedankt, dit geeft aan hoe dicht de familieband tussen Passiespelers is. Natuurlijk ook alle anderen die er voor zorgde dat het elke keer voelde als een warm bad waar we op zondag in sprongen.

Na vandaag zal de Doolhof langzaam weer veranderen in hoe hij was. Muur weg, huisjes opgeruimd, zand verdwijnt, kleding gewassen en netjes opgeborgen. Zo kan ik nog wel een lange tijd doorgaan. Maar zo ver is het nog niet! Nog 1 keer! Laten we met zijn allen er een geweldig mooie dag van maken, en er een geweldige laatste voorstelling van maken! Het was ondanks alles een feestje om het met alle medewerkers te nomen doen dit jaar!

Ik heb jullie lief....

Toch een laatste voorstelling met een apart gevoel.

Na het ontbijt komen er diverse lieve berichtje op mijn berichtje op facebook binnen. Ook via andere manieren weten diverse mensen me te vinden. Allemaal heel erg lief.

Dan breng ik de hond weg. Hij gaat weer een dagje logeren. Dan ga ik voor de laatste keer naar de Doolhof voor het spelen van voorstelling 25. Bij binnenkomst merk je meteen de lading die er hangt. Bij het stempelen meteen een cadeautje. Weer kei leuk van de catering.

Als je dan achter het toneel komt kun je het bijna proeven. Iedereen kijkt iedereen aan met een bepaalde blik van, het is de laatste. De ene kijkt met weemoed terug terwijl de andere ook wel opgelucht is dat het seizoen weer ten einde loopt en dat de zondag weer tot vrije dag verandert kan worden.

In de grimekamer is het vandaag voor mij wel heel erg bijzonder. Ook hier beven de gebeurtenissen van de afgelopen weken nog na. Pilo hadden we niet meer gezien, maar vandaag is hij er. Natuurlijk vraagt hij ook wat er gebeurt is. Blijft moeilijk om het te vertellen maar het lukt zoals altijd weer prima!

Cees is vandaag snel klaar met zijn praatje. Duidelijk geëmotioneerd heeft hij geen opmerkingen voor vandaag. Alsof het einde jaar is blik ook hij terug. De tranen lopen me over de wangen. Josje naast mij knijpt mij in mijn hand. Een steuntje welke goed doet. Dan voor de laatste keer het 1..... 2..... 3..... Spelen! Net als iedere andere keer gaat ook nu iedereen meteen richting de plek waar ze moeten staan bij de start van de voorstelling. Een blik op de klok van de Heilig Hart kerk geeft aan dat het kwart over twee is. We staan er veel te vroeg! Cees had ook langer moeten praten, zoals normaal dan waren we wat later geweest.

We geven elkaar nog een dikke knuffel en dan toch maar op de plek gaan staan. Even een kruisje voor een mooie voorstelling en daar gaan we. Ook op het toneel proef je de spanning. De tribune zit lekker vol en dat geeft nog een keertje een extra dimensie.

In de pauze genieten we van een lekker stukje vlaai. Wat worden we goed verzorgd! "Je kunt merken dat het de laatste is, iedereen gaat heel gepassioneerd door de voorstelling. Hopelijk gaat het allemaal prima", verteld Cees me. En het gaat prima. Zonder grote problemen bereiken we het applaus. Mijn god wat doet dat goed! Een ontlading van jewelste.

Achter het toneel gekomen zijn er knuffels voor iedereen. Het vader dochter momentje is extra emotioneel vandaag. Wat een seizoen hebben we gehad. Trots hoe we het gedaan hebben speelt echter ook door het hoofd.

Dan komen de gasten. Onder hen Huub Stapel. "Mooie voorstelling, je weet niet waar je moet kijken". Ben weer beetje trots op Tegelen! Ik was er lang niet meer geweest, maar dit maakt wel wat goed!

Nadat we getrakteerd zijn op lekker eten krijgen we een mooie voorstelling van de jeugdige Passiespelers. Een geweldig leuke parodie op de Passiespelen. Lachen, Gieren, Brullen! Daarna gaat het feest in de tent nog door tot in de late uurtjes.

Nadat ik Abbie en Nina afgezet heb, rij ik samen met Fabiënne naar huis. Het seizoen zit erop. En wat voor een!