Herodes - Mario Kremers

Ik ben Mario Kremers, 53 jaar oud, en sinds 1973 verbonden mat de Passiespelen.

 

Op mijn 3 jaar zijn we vanuit Roermond naar Tegelen verhuisd, en gingen mijn ouders in 1971 kijken naar de passiespelen. Vrij snel namen ze het besluit om in de volgende editie mee te gaan doen. Zo trok de 5 jarige Mario, samen met pap en mam in 1973 naar de Doolhof. Dit maakte meteen een enorme indruk op me.  Wat dat precies is geweest kan ik niet goed uitleggen maar de Passiespelen had mij goed in de greep.  Een mooie anekdote is dat ik jaren een mooie foto van Theo Joosten op mijn kamer had hangen. Het was mijn Jezus!

 

Nadat ik enkele seizoen in de figuratie gezeten had mocht ik in 1980 voor het eerst een tekst zeggen. "En ik het opschrift", voorafgaand aan de kruistocht. Langzaam maar zeker werd mijn interesse voor de Passiespelen als maar groter. Ik ging alles rondom de Passiespelen verzamelen en kan ik ondertussen beschikken over een enorm grote verzameling van krantenknipsels en andere zaken welke met de Tegelse Passiespelen te maken hebben. Daarnaast ben ik ook deze website gaan maken en probeer ik van elk seizoen een leuk dagboek bij te houden, zodat iedereen nog eens kan terug lezen wat er in dit jaar allemaal gebeurt is.

 

Ik trouwde met een echte Passiespeelster, en kregen een dochter Fabienne die ook meteen aangesloten werd bij de groep spelers. Iedere Passiespeler weet wat het betekend als je deel mag uitmaken van de spelersgroep. Dit is je passiespel familie. Een warme deken waar je elke zondag onder terecht kunt.  iets wat voor mijn en ik weet ook voor mijn dochter heel belangrijk is geweest in 2015. In dit seizoen overleed mijn vrouw, en heb ik een enorme steun gekregen van deze familie. Echt waanzinnig!

 

Nadat ik diverse rollen binnen het Sanhedrin vertolkt heb, de Johannes speelde in 2010, mag ik in 2021 de rol van koning Herodes spelen. Extra leuk omdat mijn vader deze rol in 2000 speelde, dus een beetje stap ik in zijn voetsporen. Iets wat toch ook wel heel bijzonder is, zeker nadat pap in juli van dit jaar overleed. Hij heeft ons samen met mam de liefde voor de spelen gegeven en ik weet zeker dat hij trots zal toekijken.

 

De Passiespelen betekenen voor mijn wel wat. Er komt een bepaalde rust over mij heen als ik de Doolhof betreed. Moet je katholiek zijn om aan de Passiespelen mee te mogen doen? Die vraag krijg ik wel eens. Standaard antwoord op deze vraag is Nee! Zeer zeker niet! De Passiespelen is voor mijn wel veel meer dan een toneelstuk. Je maakt het allerbekendste op een dusdanige manier van dicht bij mee, dat dit voor mij misschien wel mijn geloof is! Er is niets mooier, dan op deze manier onze boodschap over te mogen brengen. Wat vooral mooi is, dat het publiek er mee van kan nemen wat ze zelf willen. Maar wat ook wel bijzonder is, is de reacties welke we na afloop mogen ontvangen. De mooiste zijn wel van die mensen die sprakeloos zijn van wat ze beleefd hebben.

 

Als ik heel eerlijk ben heb ik er toch wel een tijd over nagedacht of ik nog wel aan de Passiespelen mee zou willen doen. In 2010 overleed mijn schoonvader, een echte Passiespeler. En in 2015 volgde mijn vrouw. Twee nare ervaringen in 2 seizoenen achter elkaar. De vraag kwam bij me op wat me in 2020 te wachten zou staan. Hoe wrang ook, als het seizoen was doorgegaan, had ik weer een nare ervaring gehad. Mijn vader overleed in juli, dit zou dus weer in het seizoen zijn geweest. Misschien ben ik wel een beetje opgelucht dat we niet speelde. 2 maanden na mijn vader overleed ook mijn moeder. Dit zou toch ook nog in het seizoen vallen, we zouden aan de vooravond staan van de reis.

 

Ik weet zeker dat ons dat in 2021 weer graat lukken. Ik ben dan ook wel heel trots dat ik weer deel uit mag gaan maken van de Spelersgroep. Samen gaan we er weer een fantastische tijd van maken, maar vooral een indrukwekkende voorstelling. ik kijk er al heel erg naar uit!