Kajafas - Ton Ursum

Ik ben Ton Ursem en speel Kajafas.

 

 

Ondanks dat ik als 5-jarig jochie met mijn opa Groothuizen op de motor mee mocht om een figurantenrol te vervullen in een toneelstuk dat hij regisseerde in Sint Pancras, hou ik toch 1958 aan als de start van mijn levensreis op toneel. Debuteerde als prins in Assepoester. Ik kreeg meteen de smaak te pakken en heb sindsdien bijna ieder jaar wel ergens in een productie gespeeld. Eerst bij de toneelclub van onze parochie, later bij Toneelgroep Nieuw- Den-Helder.

 

Na een mislukt avontuur aan de toneelschool in Amsterdam, n.b. via  de kruiwagen van mijn grootvader, belandde ik na veel omwegen bij theatercollectief: ”Samen”. We reisden met een oude bus van stad naar dorp om te spelen op festivals of spontaan ergens op locatie of markten. Intussen had ik ook gewoon nog een paar kaas- en delicatessenwinkels en die brachten mij ook in 1987 naar de export in Duitsland.

 

In 1990 ben ik naar Blerick verhuisd door mijn werk en heb mij aangesloten bij Ltg. OKG. Ook daar werden interessante producties gemaakt. Ik ontdekte het LFA door onze secretaris die deze functie daar ook bekleedde en ben sinds de start van theater de Garage vrijwilligerswerk gaan doen voor beiden.

 

Zo kwam ik ook in contact met de directeur van de toneelacademie Maastricht. Hij zorgde voor de verbinding met de makersklas en zodoende heb ik 4 jaar met hen meegelopen, veel studiemateriaal en projecten mogen delen, iets wat ik nog steeds doe.

 

In 2005 zocht ik voor het toneelstuk ‘Thuis’ van Hugo Claus een verlaten pand en vond die in Q4 aan de Noordbuitensingel. Ik was daarna niet meer weg te slaan en vestigde Theater 17-19.

Vijf jaar lang hebben we de mooiste theatrale dingen kunnen doen. Van lesgeven tot internationale studenten treffen en jamsessies.

 

Door het zorgen voor geluidsoverlast (we waren de best lopende uitgaansplek van Venlo) sloot de kortzichtige ambtenarij de tent en zocht ik mijn heil als regisseur bij diverse verenigingen en als maker en speler bij diverse gezelschappen, van Toneelgroep Maastricht tot Het Verbond. Omdat ik al een half jaar ‘droog’ stond, deed ik in een opwelling (of was het een vlaag van verstandverbijstering?) auditie voor de passiespelen nadat ik het bericht bij louter toeval in de krant had gelezen. Ik had de spelen al 3 keer gezien en mijn indruk was op zijn zachtst gezegd niet hoch jauchzend. En ik had gezworen nooit meer iets  voor theater in Venlo te gaan doen. En dus is dit het bewijs dat ik een ongeleid projectiel ben.

 

Cees belde mij dat hij voor mij de rol van Kajafas in petto had en ik was met stomheid geslagen. Ik had me nog niet gerealiseerd dat ik hier dus bijna een jaar aan vast zou zitten. Ik was gewend geraakt aan een repetitieproces van 6 tot 8 weken. Dit was andere koek. En dan nog met zo’n zwik mensen. Ik voel me daar lang niet altijd bij thuis.

 

Het is voor mij een moeizaam proces, ook omdat er telkens weer personen bijkomen die mij vertellen wie ze zijn en wat ze voorstellen zonder dat Cees dit heeft gezegd en wat ik er mee moet. Ik merk dat ik veel meer Einzelgänger ben als ik zou willen. Dat vriendengevoel en deelgenoot zijn van een groter geheel moet van ver komen.

 

En daar ontmoet ik Kajafas. Ook hij moet een eenzaam man zijn geweest. Bewust van zijn taak om de boel bij elkaar te houden, zijn eigen hachje te redden en de familieband te respecteren. Dan steun je op je elementen lucht en vuur en wens je nog wat water te hebben. Steunen op het heilig geloof dat jij het bij het rechte eind hebt. Zoveel als kan de mogelijke gevaren tijdig elimineren. Sluw en slim. Zwijgzaam, nadenken, schaken en als het moet breedvoerig optreden. Maar ook pijn lijden, twijfelen en discussiëren, soms meedogenloos zijn voor de goede zaak. Nooit in je ziel laten kijken, dan wordt je zwak.

 

Ik regisseer momenteel bij een mooie club een droomstuk van mij: ‘Alles voor de tuin’ van G. Cooper en E. Albee. Ik trek weer alles uit de kast om het plaatje in mijn hoofd op de planken te krijgen. Daar moeten alle spelers hun uiterste best voor doen, de eigen grenzen opzoeken en er overheen durven gaan. Out of the box denken, lessen voorbereiden, theorieën verzamelen, ideeën uitwerken, dingen uitproberen, helicopteren, van alle kanten bekijken. Bijschrijven, corrigeren, bestuderen, spiegelen, inspireren, motiveren, plannen, meester en vader zijn.

 

En daar ontmoet ik Cees. Je moet een duizendpoot zijn en een creatief brein hebben dat nooit stilstaat en vooral mensen kennen, liefde uitstralen. Liefde voor je vak, je passie en zeker voor iedereen die helpt jouw droom te verwezenlijken.

 

Dank je Cees, dat jij ook mij daar in helpt, misschien onbewust, maar méér dan je weet.