Weekend 1: Try outs (26 en 27 juni)

 

Het is spannend als ik via de artiesteningang de Doolhof betreed. Ik zag rondom het theater overal vlaggen staan van de Passiespelen. Als je binnenkomt zie ik dat de eersten hun fiets al plaatsen in de nieuwe Fietsstalling. De eerste die ik tref is regisseur Cees Rullens. Of hij er zin in heeft hoef ik hem niet te vragen. Hij straalt het van zich af. Als je doorloopt tref je meteen 2 hoofdrol spelers. De 2 ezels staan relax te genieten van het lekkere hooi. Ze hebben geen oog voor me. Zij weten ook niet wat er op stapel staat. Voor hun een gewone dag waarbij ze weer Jezus mogen dragen tijdens de intocht.

 

Even verder wordt mijn pas gescand, en krijg ik mijn vergoeding voor de voorstelling. 2 consumptiebonnen. Toch fijn om dat weer te kunnen, en wat lekkers te eten of te drinken halen.

Er worden al wat toi-toi-toi-tjes uitgereikt. Een hele mooie kaart, een handje vol liefde een engeltje… Erg leuk en lief allemaal. Ivo, de vriend van dochter Fabiënne is heel erg trots op het beeld van Johannes. Ik moet het heel voorzichtig in de auto leggen.

 

Zoals Cees zegt blijven de Passiespelen zich ontwikkelen, dat blijkt wel helemaal als we Barrabas zien, als ik Owen niet zou kennen zou ik er bang van worden. Naast Johannes krijgt ook Maria een zelfbeeld, een erg mooi gebaar van Eric Stoffels.

 

Ook lopen er camera’s achter het toneel. De bekende van Rob Hodselmans maar nu loopt er ook de camera van Roderick Vonhögen. Hij draait een item voor tv. Eerst zou het in 2 delen worden uitgezonden maar koos ervoor een derde te maken. “Het materiaal ligt hier voor het oprapen”, aldus de priester. Voor de voorstelling start neemt hij even een broodje en maken we even een selfie.

Sanne van de kleding draait iemand een hoofddoek om. Dit doet mij zeer denken aan een oud plaatje. Vroeger werden de Sanhedrieten voorzien van een hoofddoek in de pauze. Ik zie de oude dames van het naaiatelier dit zo nog doen.

 

Achter in de tent hangt een vlag in de regenboogkleuren waar iedereen een wens op kan schrijven. Mooie teksten verschijnen. Mooi op zo’n dag als vandaag.

Voorzitter Jos Theeuwen neemt het woord vlak voor de voorstelling. Hij verteld over de moeilijke tijd welke zij als bestuur hebben moeten doormaken. Menig bestuurslid straalt van emotie, trots en passie. Duidelijk dat Jos het bij het juiste eind heeft.

 

Dan is het tijd voor Cees. Hij start maar komt niet ver. Even schiet hij vol. “Dat wilde ik niet”… Maar ik weet zeker dat iedereen hem begrijpt. Dit zorgt voor vele vochtige ogen en een groot applaus. “Ik kan heel veel zeggen, maar vergeet vooral niet te genieten!” Krijgen we als advies mee.

 

Voor de voorstelling start een uitleg van Jos en Cees aan het aanwezige publiek. Menige malen onderbroken door een enorm applaus. De warme deken voel je tot diep achter het toneel.

Dan ga ik me ook voorbereiden, en gaan we beginnen..

 

De voorstelling gaat door de spanning op zaterdag iets meer in de tijd lopen. Op de zondag is dit wat beter als we er 2 achter elkaar spelen.

Op zondag worden we oa bezocht door Hugo de Jonge.

 

Op zondag kunnen we dankzij de medewerkers van de Catering toch ook even kijken naar Max Verstappen. Met een beamer in de tent te zien. Cees blijk buiten een hele goede regisseur ook een Formule 1 fan.

Na de try-outs ga ik snel naar huis, een zwaar weekend vol emoties maakt me moe. We gaan een geweldige zomer tegemoet denk ik bij mezelf….

 

 

03-07 en 04-07: Het première weekend

Heel raar als je vandaag naar de Doolhof rijdt. Het is première en het gevoel is toch anders. Net als eigenlijk alles dit jaar. Het is geweldig dat we mogen spelen, maar het is, natuurlijk, anders dan alle keren ervoor. Door de corona regels is het niet mogelijk om na afloop bezoekers te spreken. Dit was toch ook een van de leuke zaken elke week. Maar het is niet anders het hoort erbij dit jaar.

 

Op zaterdag is er bijna geen publieke belangstelling, dit voelt een beetje als de jaren ’70. Toen stonden er vaker meer mensen op het toneel dan zaten toe te kijken. De echte toeloop moet nog komen, zegt voorzitter Jos Theeuwen tegen mij.

Vandaag worden er ook veel toi-toi-toi-tjes uitgedeeld. Sommige hebben er veel werk van gemaakt. Ik heb 100 roosjes bij die ik heb omgedoopt tot de He-Roosje! Vind het erg leuk wat anderen allemaal gedaan hebben. Vandaag is Niels er, hij verkoopt diverse zaken. Waarvoor? Niels zet zich al jaren in voor een betere wereld. Dus koop ik een mondmasker uit 2005.

 

Natuurlijk voor de voorstelling weer het woord van Cees. Hierna volgt ons 1…2…3…Spelen! Dan gaan we ons klaarmaken voor de voorstelling.

 

We spelen de eerste voorstelling droog, gelukkig. En wie zit er in het publiek. Abbie! Leuk om hem weer te zien. Onze Jezus van 2015. Na de voorstelling spreken we hem wel even, hjj hoort eigenlijk een beetje bij onze groep. Samen met Cor (Jezus 2000) en Marcel (Jezus 2021) even op de foto.

 

In de pauze even genieten van een lekker broodje frikandel of kroket. Erg lekker weer en het verstevigd de innerlijke mens.

 

De tweede voorstelling is nat. Dit maakt het extra vermoeiend om te spelen. Na afloop ben ik dan ook moe en begeef me snel naar huis.

 

De zondag start met de mis vanuit de Doolhof. Diverse spelers melden zich hiervoor al rond de klok van 7 uur in het theater. Ik kijk hem thuis op de buis. Voorafgaand aan de mis is er het geloofsgesprek met Geert. Erg leuk om te zien! Toch wederom een vreemd gevoel. “Ik had er moeten zijn”, denk ik als een heuse Josef van Arimathea… Gelukkig wel goed weer.

 

Ik begeef me rond de klok van half 12 richting Doolhof. Als ik binnenkom liggen de vroege vogels allemaal lekker te slapen. Waar je ook kijkt liggen spelers op de grond, banken of in een luie stoel.

 

Het weer is gelukkig (nog) goed. En sommige spelers genieten nog van een ontbijtje. De andere neemt de tekst nog eens door. Ook Cees leest zijn opmerkingen nog eens door. Ik neem een chinees-kippensoepje. “Hoe weet ik dat dit een chinees-soepje is”, vraag ik. Plons er liggen 2 stokjes is. Het niveau is er weer. Voor bij de grimekamers klinkt muziek. Max en Nickie maken een dansje. Het ziet er lekker zonnig uit.

 

Dan is het klaarmaken voor de voorstellingen.

 

Tijdens de eerste voorstelling, welke gevolgd wordt door blinden, gaat het mis. De regen valt niet met bakken, maar met containers naar beneden. Het gaat zo hard dat de voorstelling tijdens Pilatus wordt onderbroken. 20 minuten wordt er niet gespeeld. We krijgen dekens om warm te houden.

 

Dan starten we weer. Omdat ik onder het dak heb gestaan ben ik nog helemaal droog. Ik loop op en zie dat het onder toneel 1 grote modderpoel is. Daar moet ik doorheen. En ja hoor, ik zak tot de enkels in het water. Maakt niet uit, we gaan door. Tijdens het aflopen, en mijn blik richting Peter Haanen gooi zie ik hem vallen en als een volleerd glij-er van de trap naar beneden gaan. Arm geschaft maar verder oke.

 

20 minuten later zijn we klaar. De natte kleren worden verzameld en in drogers gegooid van spelers die in de buurt wonen. Het duurt echter een tijdje voordat alle kleren droog weer terug zijn.

20 minuten later dan gepland gaan we weer van start en kunnen we lekker doorspelen.

 

Moe maar voldaan komt ook aan deze voorstelling een einde. Dan op naar huis. Toch wel zwaar 4 keer spelen in 1 weekend. Maar we hebben nog heel wat weken te gaan. Komt goed!

2e speelweekend 10 en 11 juli

 

Het is nog lekker weer als ik de Doolhof betreed. Hoe anders is het dan de vorige keer. Vandaag ontvang ik bij de ingang het mooie boekje wat elke bezoeker ontvangt. Erg leuk om te zien.

 

Vandaag weinig bijzonderheden. Ook Cees meld weinig omdat hij drukker was, door het slechte weer om achter het toneel rond te rennen, vanwege de regen vielen er af en toe microfoons uit. “Mijn schoen kon je uitwringen”.

De eerste voorstelling gaat erg lekker. Er valt een klein beetje regen maar dat mag geen naam hebben we kunnen lekker door spelen.

 

In de pauze lekker kunnen genieten van de raps van de vrouw van Petrus. Hijzelf geeft aan dat de zijne lekkerder zijn. “Beetje mager belegd. Ik maak ze volgende week wel”, aldus Jeroen.

 

Dan gaat de 2e voorstelling van start. Ik tref achter het toneel een lachende Dewi. “Ivo is vol over het kruis gevallen, en stond op met een blik alsof hij dat altijd zo doet. Ik kom niet meer bij!”

 

Het verdere verloop van de voorstelling is prima. Het regent wel maar dat mag de pret niet drukken. Als het maar niet in de eerste voorstelling is. En ik kan met een goed gevoel naar huis.

 

Op zondag ziet het er gelukkig weer heel anders uit. De zon schijnt en dat geeft een goed gevoel. Ook de bezoekersaantallen groeien. Dat is extra mooi.

 

Ik neem een lekkere yoghurt om de dag te beginnen. Ik doe het samen met Vivianne. Cees breekt de dag met een eitje, en klopt dit op zijn hoofd open. “Doe ik altijd zo, zelfs mijn kinderen hebben dit van mij over genomen”.

 

Een extra attractie achter het toneel. Ezeltje rijden. De kinderen maken er gretig gebruik van en sommige voelen zich al Jezus bij de intocht. De ene eet nog wat terwijl de andere nog een belletje maakt, maar dan maken we ons toch klaar. Extra note, als ik op het toneel loop zie ik Owen de schade van de tempelreiniging herstellen. Met een tang buigt hij de schalen weer in vorm.

 

Gaat ook weer lekker vandaag.

 

Na de voorstelling zien we een Lenie Kuhr. Zij was vandaag een van de bezoekers.

 

In de pauze zien we een soldaat met McDonalds shirt een pizza eten, dat is vloeken in de kerk.

 

Bijzonder was dat vandaag de jongste speler ook weer op het toneel was. Myrthe was wandaag enkele keren op het toneel. Zo leuk om te zien.

Ik kijk weer uit naar volgende week!